10 Haziran 2007 Pazar

h-ö-s-b-ö-s-a


aslında biz 7 kişiyiz.
7 küçük kız çocuğu..
3 kişiydiler önce.
şanslıydılar, ilk gün en ön sıralara arka arkaya oturdular. bu yüzden biz bütün sınıf, önce onların isimlerini öğrendik. özge. özgün. berfu.
sonra ben geldim.
hande.
hiç düşünmeden 10 erkek ismi bulabildiğimiz, tarihten kimin bizi ne kadar sevdiğini kestirebildiğimiz, küsmenin en fazla 1 tenefüs sürdüğü zamanlarda tanıştık.
sonra aramıza saçları adı gibi olmayan çekik gözlü bi kız geldi; sırma.
sonra biz bir kaç yıl "yakışıklı çocuklar" sevdik, "güzel kıyafetler" giydik, "korku filmleri" izledik, dedikodular yaptık, ağladık zaman zaman, çoğunlukla güldük beraberken...
sonra bi gün okula 2 yeni kız geldi.
aslı. selin.

sevmedik önce onları biz. yeniydiler bi kere, yeni şeyler kolay sevilmez ki.hem ikisi de özel okuldan gelmiş!zengin çocukları!biz burda zenginleri sevmeyiz.
biri öğretmenin kızıydı zaten, torpilli şey!kayırırlar şimdi bunu!
diğeri de çok konuşkan sanki. öff öğretmen de yanımıza oturttu bunu ne konuşulur ki şimdi bununla?
sonra nasıl oldu anlamadık, bir yolunu bulup sızdılar içimize. içten yıkmaya çalışacaklar bunlar bizi kızlar, meydan bırakmayın sarılın birbirinize!
biz birbirimize sarılalım derken bir baktık ki onlara da sarılmışız, "biz" olmuş onlar da...
sonra biz yine 7 kız çocuğu "yakışıklı çocuklar" sevdik, "güzel kıyafetler" giydik, "korku filmleri" izledik, dedikodular yaptık, ağladık zaman zaman, çoğunlukla güldük beraberken...
düştük dizimiz kanadı, düştük canımız acıdı, düştük kalbimiz kırıldı; içimizden birileri dimdik bastı yere hep, düşeni kaldırdı.
kalemimizi kaybettik, sevdiklerimizi kaybettik, kendimizi kaybettik, günlerimizi kaybettik, yolumuzu kaybettik bazen; içimizden birileri soğukkanlılığını korudu hep, kaybedenle bir aradı.
adını unuttuk yanımızdakinin, yaşadıklarımızı unuttuk,nasıl sevdik ve nasıl sevildik unuttuk, yaralarımızı unuttuk, birbirimizi unuttuk bazen; içimizden birileri mıh gibi tuttu aklında hep, unuttuklarımızı hatırlattı.
şıkları karıştırdık, kafalarımızı karıştırdık, doğruyla yanlışı karıştırdık, votkayla rakıyı karıştırdık; içimizden birileri aydınlıktı hep, yol gösterdi.
biz sabahları konuştuk, öğlenleri konuştuk, geceleri konuştuk; sıkılmadık hiç. bitmedi anlatacaklarımız. yarım kaldı her seferinde, a'yı anlatırken c'yi düşünmekten b'yi anlatmayı unuttuk hep.
insanlar geçti hayatlarımızdan, ağlattılar bizi ya da güldürdüler. ne yaptılarsa yaptılar; biz onları bir gece yarısı bir şişe şarap, biraz çerez ve dudağımızın kenarında buruk da olsa bir gülümsemeyle hatırladık.
aslında biz 7 kişiyiz.
7 küçük kız çocuğu...
bara girerken kimlik sormadıklarına, oy kullanacağımıza, kimimizin cüzdanında pırıl pırıl duran ehliyetlerine, kimliğimizin kıyısına ilişmiş doğum tarihimize, üniversiteli olduğumuza bakmayın, çocukların bize abla dediğine, yemek yapmayı öğrendiğimize, dizlerimizin kabuk kabuk yara olmadığına, her kağıda yeni bir imza denemesi yapamadığımıza, öğretmenimizin velimizin adını bilmemesine, öğrenci kartını unuttuğumuzda tam basmak zorunda olduğumuza bakmayın. aldanırsınız.
7 küçük kız çocuğuyuz biz.
nerede olursak olalım, birbirine sımsıkı sarılmış 7 küçük kız çocuğuyuz, büyüdükçe birbirine daha çok ihtiyacı olan...

4 yorum:

aslı dedi ki...

ay ben ağladım valla sonunda

aslı dedi ki...
Bu yorum yazar tarafından silindi.
Özgün dedi ki...

önce "yakışıklı" çocuklar severken sonra "güzel" çocuklar seviyoruz demek :S

hehe şaka bi yana,şimdiye kadar yaşadığımız en ayrı gayrı zamanımızda ihtiyacımız vardı hepimizin böle bişiye.İyki varsın küselim...Sizi çok seviyorum kıslar!!!

eirene dedi ki...

e tabi arada tercihi deiştirmek lazm :P