kırmızı balık

bi gün

2011-05-02T00:07:00.004+03:00

Masada arkadaş da aynısından içiyor diye alınmış bi paket sigara. Oysa ki yanlış alınmış.

Masada etiketi soyulmuş biralar, 3 tane. Bi tanesi "ego" sözcüğünü gereksizce fazla seven bir çocuğa ait. Arada çocuğun anlaşılmamak üzere kurulmuş ama birbirinin aynı milyonlarca cümlesinden sıyrılıp sokaktan geçenlere bakıyorum.

Masada elde top yapılmış ya da katlanmış bira etiketleri. Bazıları patlamış mısırın içine, bazıları da kül tablasına atılmış.

Masada birbirinin aynı iki telefon, hatta öyle ki numaraları bile neredeyse birbirinin aynı. Bir tane daha var ama o egolu çocuğa ait ve şu an çocuk çok sıkıcı bir konu.

Sokakta küçükken arabada giderkenki eğlencemiz "beyaz arabaları saymaca" oynar gibi sayabileceğimiz kadar çok topuklu ve desenli çoraplı kızlar var. Mini eteklerinden görmek üzere olabileceğimiz şeyler üzerine o an komik olan espriler yapıyoruz. Topuklu ayakkabı giymediğim için pişman mıyım diye soruyorum kendime masanın altında yanları açılmış converslerime bakarak. Kıskandığım heyecan verici mini etekleri, yanında sevgilileriyle girmek üzere oldukları canlı müzik, dikkat çeken bacakları ya da topukluya rağmen muhteşem yürüyüşleri değil. Kıskandığım bir şey yok, laf olsun diye konuşuyoruz burda. Öyle ki laf olsun diye çok konuşan bir çocuğu dinleyip anlamaya çalışıyoruz. O kadar boş vaktimiz var.

Sokakta saçları, gömlekleri, yürüyüşleri komik insanlar var. Gelip geçiyorlar sokaktan belki en fazla 1 dakikada. Bizim masada kalıyorlar belki 5 dakika, belki de yarım saat.

Sandalyeme dokunmadan servis yapamıyor garson, sandalyemi 3 yöne de çeviriyorum ama anlamı yok, sokak kalabalık, masalar sıkışık. Yandakinin sohbetini dinlemeden konuşamıyoruz. Garsonun kasesi büyük,yapacak bir şey yok.

Hava tam bahar, ne ceketle oturabiliyorum başta ne de ceketsiz. Sonra gece geliyor tamamen karanlığının ardından soğuğuyla da. Ceket yetmiyor işte artık, ödünç verilip de getirilmeyen şalın hesabını soruyorsun o zaman yandaki sandalyenin sahibinden.

Bira güzel, glikoz basılmış bira bana yüzde yüz malt biradan daha lezzetli geliyorsa ne yapayım? Bunun hesabını karşımdaki çocuğun ezberlenmiş sözcüklerine verecek değilim!

Deniz kokusu var sonra, burnuna dolunca evinde hissettiğin. Sokakta evinde hissetmek!

Canlı müzik sesleri geliyor sokaktan, yandaki masanın komik muhabbetinden, karşımda oturan çocuğun sevimli yüzüne rağmen çekilmeyen bozuk kaset muhabbetinden, sokaktaki uğultudan sıyrılıp kulağına süzülüveren. Müziğin peşinden gidebiliriz iki kız, ama biz ona üç kız gittik daha önce, bi kere tadı alındı. İki kız artık hep eksik bir mevcut olacak. Sevgililerimiz olabilirdi ama yoklar ne yazık! Ve arkadaş olan erkekler olabilirdi yanımızda, ama yanımızda bu arkadaş kategorisinden çok uzakta bir erkek var. Çocuk yok sayılamıyor ne yazık ki, varlığı çok fazla ve sıkıcı.

Sokak o kadar ışıklı ki, biraz çeneni kaldırıp bütün sokağı rum evlerinin çıkmalarıyla görebilirsen, için de ışıklanıyor. Aslında bu kare için kendini zorlamana gerek yok, sokağa bak bi kere herhangi bir köşesinden yeter. Işık bulaşıcı ve her yerde. Işık kalabalıkta, ışık birada, ışık uğultuda, ışık gürültüde, ışık müzikte, ışık masada, ışık karşıdaki sandalyelerde, ışık içinde. Işığı arayıp bulduğun yer yine sensin. Benim yani, hikayede sen yok.

Böyle bir gün vardı işte, akşam vardı hatta, hatta gece. Böyleydi ve güzeldi içinde sevgilinin olmayışına rağmen, içinde bir gitaristin parmaklarının gitarda dolaşmasıyla eş zamanlı söylenmiş bir şarkı olmamasına rağmen, bir arkadaş aranıp bulunmamasına rağmen, çok konuşan çocuğa rağmen. Nefesti. Uzun süre almak için beklenmiş.

bazen olur

2011-05-02T00:06:00.000+03:00

Seni seviyorum cümlesi artık eskisi kadar sık kullanılmıyordu. İlk zamanların o aşktan nefessiz kalma hali yoktu. Sıkıntılardan, yıkılan umutlardan, görülen rüyalardan nefessiz kalınıyordu artık.

Aşkın ilk halinde insan sıkıntıları ve umutsuzlukları bir kenara itiyor, çevresinde kocaman bir boşluk bırakıp, hayattan gelen tüm negatiflikleri inkar ederek sarılıyor karşıdakine. Gerçeklikten ne kadar da uzak! Ama işte hayat, kaçılamayacak kadar gerçek. Yavaş yavaş giriyor o bulutlarla, güneşle ve çiçeklerle doldurduğun verimli boşluk tarlasına. Suyunu, emeğini ve dayanıklılığını özünden alıyor, farkettirmeden kök salıyor aşka. Ve sen aşkın mutluluk ve hayalden ibaret yaşanamayacağını belki hayatında ilk kez belki de ellinci kez aynı hayalkırıklığıyla tecrübe ediyorsun. Babanın öğütlediklerinden farklı olarak, bu kez hiç bir tecrübe kazanmadan! Yine!

İşte ask böyle sınanıyor. Hikayedeki o cılız ot gibi amansız rüzgarlarda eğilip güneş çıkınca dimdik ayakta kalıp yaralarını mı saracak yoksa güçlü ve ulu o ağaç gibi köklerinin topraktan sıyrıldığını çaresizce izleyip güneşte kavrularak kuruyacak?

İşte aşk böyle verecek hayatta kalma savaşını, ve ne yazık ki bir kez değil. O tırnaklarını etine geçiren hayata gözlerini kapatıp sarılacak, içindeki rengarenk kız çocuğunun geri dönmesini bekleyecek!

Bazen olur, yüzyıllık bir ağaç gibi yerle bir olunur; mevsimlik bir ot gibi ayakta kalınır.Bazen olur.

Jehan Barbur - Uyan

2010-09-26T21:01:00.003+03:00

Belki çocukluktan kalan
Küçücük bir hikayenin
Ardından gitmek içindir uykular
Belki yaşanmamış yaşanacak
Onca hayal peşinden koşmak için
Bütün masallar

Yastığa başını koyduğunda aklının iplerini bırakıverdi.

En çok güldüğü masaldı "Ali ile Veli". Ve anneannesi "Veli ile Deli" diye anlatırdı aynı masalı. Ali saftı, Veli akıllı. Veli çalışıp para kazanırdı, Ali yarım aklıyla hasta annesine bakar, yemek yapar, evi toparlardı. Bir gün Ali felçli annesine zorla yemek yedirirken onu boğdu. Maceraları da böyle başladı Veli ile Deli'nin. Bu uzun masalda en çok güldüğü yerlerden biri Veli'nin "kapıyı çek de gel" dediği Ali'nin kapıyı söküp sırtlayarak gelmesiydi. Bir de masalın sonuna doğru papazın poposuna mercimek yedirişleri vardı ki, o ayrıca komikti. Hiç görmediği dedesinin masalıydı bu. Kimden dinlerse dinlesin dedesinin anlattığını hayal ederdi gözlerini kapatıp. Ve dedesinin nasıl güldüğünü hayal ederdi papazın poposuna mercimek yedirdiklerini anlatırken. Dedesi güzel gülerdi.

Uyan uykundan çok uyursan herşey geçer yaşamadan
Uyan güzel uykundan ne kadar tatlı da olsa hayat
Uykuyla geçmez yaşanacak o kadar çok şey,
Anlayacak anlatacak çok hikaye var aklımda.
Ama sen uyursan kime anlatırım
Sen gözlerin kapalı kalırsan kime...
Çok uyursan gözlerin mahmur kalır,
Güneş ısıtmaz kirpiklerini

Soluna döndü.

Her zaman soluna dönerdi. Annesi "sağına dönüp yat" derdi hep. "kalbinin üstüne yatmak iyi değildir". O hep kalbinin üstüne yatardı. Soluna dönmeden uyuyamazdı ne kadar denese de sağında kalmayı. Sonra yatağı illa ki duvara dayalı olurdu. Odanın ortasında duran yataklar ona göre değildi. Yüzünü duvara dayardı yaz-kış, ve yüzünde o serinlikle uyurdu. Uyuyarak atlatırdı bütün depresyonlarını. Yüzüne vuran sıcağı duvarın soğukluğuyla bastırırdı; kalbinin üstüne yatarak atlatırdı bütün kalp kırıklıklarını. Uyurken baş ucunda onu sevdiğini söyleyen insanları dinlerdi. Aralarsa kirpiklerini, yatağından kalkıp gideceklerinden korkardı. Hep çok uyumak isterdi, uyanırsa canının daha çok yanacağından korkardı. "Ardına takılıverip bir tekir kedinin" yollara düşer, dalgaya düşer, rüyaların tertemiz koynuna düşerdi.

Uyan uykundan güzel kız
İçi güzel yüzü güzel
Canı çok şeker.

Gülümsedi.

Uyurken komik burunlu, küçük gözlü bir adamın onu izlediğini düşünürdü. O'na dedesine dair üçüncü kişilerden duyduğu dünyanın en komik anılarıymış gibi gelen hikayeleri anlatırdı.. Her bayram annesiyle babasının peşinden düştüğü mezarlık yollarında hiç tanımadığı dedesi için neden gözüne mikadonun çöplerini soktuğu gün kadar ağladığını anlatırdı. Anlatamasa da o anlasın isterdi. Dedesinin gülüşünü tasvir ederdi, espri anlayışını dedesinden aldığı mizah genlerine borçlu olduğunu düşündüğünü söylerdi. Geçen gün otobüste gördüğü yaşlı amcayı dedesinin yollamış olabileceğini, amcanın ona "yüzün çok güzel, eminim kalbin de güzeldir, sakın gözlerinde yaş olmasın kızım, kimseye boyun eğme güçlü ol" demesi için arşivlediği mizah dergilerinin ilk sayılarını teklif etmiş olabileceğini düşünürdü. Sonra ona önce Veli ile Deli'yi, sonra da öğle uykusunu hiç sevmeyen Bıdık'ın öğlenleri uyumayan çocukları toplayıp yiyen korkunç devi nasıl öldürdüğünü anlatırdı. Yüzünü duvara yaklaştırırdı, dizlerini karnına çekerdi.

Dedesiyle biraz güldüler, gözünü açtığında saatin o kalp atışını hızlandıran alarmı çalıyordu.

kırmızı balıklar ülkesi

2010-09-06T13:33:00.006+03:00

Kırmızı balıklar umutlarını çabuk kaybederler. Rüyanda yürürken birden nerden çıktığı belli olmayan lanet bir çukura düşer gibi. Birden, aniden, sebepsiz ve saçma. Bir kırmızı balık annesinin de sıklıkla söylediği gibi, vazoda bir anda sararıp solan bir çiçek gibi canını kaybeder kırmızı balık. Gözleri düşer, isteksizliğin ve mutsuzluğun dibini bulur. "Bir şeyim yok" deyişinin ardında temeline dinamit yerleştirilmiş kocaman binaların çöküşünü görürsünüz. Emek emek temelini attığı, sevinçle ve istekle katlarını çıktığı o umut gökdelenlerini bir püfle yerle bir eder. Duyduğu bir haberle, gördüğü bir görüntüyle, kafasına takılan bir soru işaretiyle bir olur; pire için yorgan yakar; tereddütsüz üfleyiverir umutlarının üzerine. Kırmızı balıklar yapmakta iyi oldukları kadar yıkmakta da bir o kadar profesyoneldirler.

Kırmızı balıklar yaşama sevincini çabuk kazanırlar. Sanki bir saat önce Karadeniz'de batmış gemilerinin batığına dalan balık değilmiş gibi, küçücük bir kıvılcımla yepyeni ve kocaman bir ateşi harlayıverir kırmızı balık. Yıktığı gökdelenlerin kalıntılarını yine bir püfle tertemiz yapar, üzerine mavi camları pırıl pırıl parlayacak yepyeni ışıltılı gökdelenler inşa eder.

Küçük şeyler biriktirir, küçük şeylerden yara alır, küçük şeylerle hayat bulurlar kırmızı balıklar. Hayatta en çok kendilerini yorar, kendilerini yaralarlar. Halbuki küçük şeyleri görmezden gelenler de vardır. Kim bilir hayat belki böyle daha kolaydır?? Püff!

beşbinxzoom!

2010-06-08T19:22:00.003+03:00

hayat garip!
ben de en az hayat kadar garibim ama..
kızlarla gülüp eğlenirken, bel altı espriler gırla giderken, ya da kıldan tüyden muhabbetlerle oyalanırken benim birden o çizgi dudaklarım hoop diye aşağı çekilir. hani çizdiğimiz üzgün çöpten adamlar gibi. "ne oldu" sorusunun cevabı yoktur o an bende. ama aranır tabi cevaplar suratıma bakıp bakıp. anlamsız çünkü! ne oldu yani birden öyle? birden çöküveren darallar niye? tamamen malum olan aptallardan olduğumdan! başıma kötü bir şey gelecekse, kötü bir şey yaşayacaksam ben onu beynimde bi yerlerde hissediyorum ve kapanıyor şalterler bende.. ya enerjisini sevdiğim (!) evreni göreve çağırıyorum negatif düşünce baloncuklarımla, ya da gerçekten bir malumiyet söz konusu... hayır ben de sıkıldım bu anlamsız mutsuzluklarımdan. annem der hep, "sen birden soluverirsin çiçek gibi, aniden" diye. birileri köküme tuzlu sular basıyor sanki birden, ya da fişimi çekiveriyorlar bir anda. eski televizyonlar gibi kapanıyorum, görüntüsü küçüle küçüle.. "ne oldu şimdi, ilgi çekmeye çalışan şımarık kızlardan mısın!" diye silkeleyesim geliyor kendimi karşıma geçip. yapacak bir şey yok, o negatif enerji, b.kunu yediğim karma ya da malumiyet çekti fişimi bi kere.. "burada değilsin" sorularına "akşam uyumadım", "yorgunum", "bilmemneyi düşünüyorum" diye aptal saptal cevaplar bulup buluşturuyorum. bekliyorum sonra neler olacak acaba yine diye.. bazen de bir şey olmuyor, neden böyle oldum diye sorarken kendimi dünyanın bütün dertlerini bilinçaltımda biriktirmiş elimde kararken buluyorum. tez, okul, hırslı insanlar, parasızlık, işsizlik, sevgili hasreti, çalışma gerekliliği falan filan.. hayatımda iyi giden bir tek şey yok sanki, sanırsın gece herkes eve dönerken kaldırıma oturmuş kibritçi kız!
hep böyle oldum ki ben! bir anda aklıma bir şey gelir, soyutlanırım, "ne yapcam" diye kafayı yerim bir yandan, bir yandan da plan yaparım. çünkü ben plansız yaşayamayan bir insanım. her zaman bi 5 yıllık kalkınma planım, hazırda bekleyen bir kriz masam, siyah dosyanın içinde kendisine iş düşmesini bekleyen bir B planım olacak! Bu kadar takıntılı, güvensiz ve hastalıklı davranmamın nedeni ne acaba? sıkıcı mıyım neyim? hayır kötü bi çocukluğum da yok! el üstünde, omuzlarda geçti. "iş başa düştü kırmızı balık!" dediğim olmadı ki hiç.. ben büyümekten çılgınlar gibi korkuyorum ya, bir yandan da dörtnala büyüyorum tabii, ondan bence. kafamı büyüdüğümü görmemek için deve kuşu gibi saklıyorum bi yerlere, ve o sakladığım yerde deliler gibi bir lokma aklımla planlar yapıyorum. Halbuki koş zıpla, koy g.tüne rahvan gitsin... çok da eğlenceliyimdir aslında genelde.. işte bazen 45 yaşında menapozun eşiğinde bir kadın çıkıveriyor içimden.
ama bugün durdum düşündüm de tüm bunları, yemekhanede arkadaşım birşey anlatırken boş bakışlarımı farkedip "sen burda değilsin" dedikten sonra; güzel şeyleri bulup çıkarıp hayattan 5000x zoom-in yapmalı!
yoksa "aaaah bu hayat çekilmeeez! aaah bu hayat çekilmeeez! sen olmasan mamut (bknz: ice age 2) aaah bu çile çekilmeeeez!!!
işte düşünüp bunu, sevgilimi aradım ve seni çok seviyorum dedim. filmlerdeki gibi olmadı pek, seni seviyorum deyip kapamadım. çünkü bir kez bunu yaptığımda zorla söylediğimi, seviyorum deyip suratına kapadığımı düşündü. :) kavga etmiştik çünkü, ben de aklımca kavgaya rağmen romantiklik yapıcam..kafalarımız çok farklı çalışıyor.. ya ben çok fazla film izliyorum, ya da o hiç romantik komedi izlemiyor. :) bu yüzden aradım, seni çok seviyorum dedim, o da "ben de" dedi, bir süre sustuk ve ben "bu kadar" dedim. O da "bu kadar mı?" dedi ve "evet" deyince gülerek kapattık. bu kadar oluyor gerçek hayatta n'apalım yani? yine de aşk var!
5000x zoom-in projem beni ne kadar götürecek bakalım?

2010-04-24T01:24:00.003+03:00

bazen yürürken yanımdan geçen yaşlı teyze osuruyor mesela. ben ki yalnız başıma yürürken çok ciddi ve sinirli olurum. iki kaşımın arasındaki çizgi derinleşir, önüme çıkana kafa göz dalacakmışım gibi yürürüm böyle arıza tipli bi hatun işte. yanımdaki teyze osuruyor, yaşlı ya yazık tutamıyor belki.. ya da boşvermiş oluyor, farketmiyor bile. yürürkenki tüm ciddiyetim bozuluyor. gülüyorum. insan yalnızken de çok gülemiyor bi de. çıkaramıyorum tadını tam olarak, mutlu oluyorum ama deli gibi osurdu teyze diye. öpesim geliyor gidip yanaklarını, "helal olsun be koyver bi tane daha!" diyesim geliyor.

metroda ya da otobüste birinin cebi çalıyor sonra bazen. bağıra çağıra soğanın kilosunun 4 tl olduğundan bahsediyor. ya da evin fayansını döşemek için çağırdığı ustanın 500 tl istediği için ne kadar .bne olduğundan. karşımda biri oluyor o sırada, göz göze geliyoruz. o ana kadar tutmuşum kendimi, camdan bakan düşünen kız tribimi korumuşum. bir çizgim var o ana kadar, işte o an o çizginin silindiği an. gülüyorum. gülüyoruz hatta karşılıklı. çok da gülemiyoruz çünkü telefonda .bne fayansçısı olan amca bi yandan etrafı kesiyor, farkında çünkü .nbe fayansçının bizi ilgilendirmediğinin. gizli gizli gülüyoruz, ama gülüyoruz. mutlu oluyorum fayansçının .bne oluşuna. ya da soğanın kilosunun faişliğine. alıp telefonu saydırasım geliyor fayansçıya, bire bin katıp bi öğün yemeğin kaça mal olduğunu hesaplayasım geliyor pazar fiyatlarıyla.

bi de şey var. bismillah teyzeleri. karşıdan gelirler hep yürürken. ayacıkları takılıverir bi taşa, kaldırıma bişeye. sendelerler hafif, "bisssssmilllaaaaaah" diye toparlanırlar. dünyanın en komik ve sevimli görüntüsüdür. teyze geçer gider, benim yürüyüşüm yavaşlar, güle güle teyzenin arkasından bakarım. tanrı en kötü günümüzde bismillah teyzelerini karşımıza çıkarsın diye dua ederim sonra. bence dünyanın en gülünesi şeylerinden. milyon tane akıllı tv videosuna koyar geçer.

bu yazının duası: tanrı sıradan hayatın sıradan olmayan anlarını eksik etmesin. osuran teyzeler, fermuarı açık amcalar, .bne fayansçılar gibi...amin yareppiiiii! "bissssssmilllllllah!"

neşe dolmadık bu sefer?

2010-04-24T00:55:00.002+03:00

bugün 23 nisan. ilkokulda -kaçıncı sınıfta hatırlamıyorum- abone şarkısında sanırım, dans etmiştik bütün sınıf erkekli kızlı. altımda kırmızı bir tütü, içimde siyah tayt ve üstümde büyüdükçe giymeye uzun süre devam edebileceğim kızılderili resmi olan bir tişört. neden kızılderili resmi, bilmiyorum. rontta sevdiğim çocukla eş yapmamıştı öğretmen beni, istemediğim biriyle eş olmuştum. bütün provalarda ve tören günüde göz ucuyla arkada çirkin kızın biriyle eş olmuş o çocuğa baka baka dans ettim. kendimi "yakalanbaçta hala beni yakalamaya çalışıyo ki" diye telkin etmeye çalışıyordum. orda çok büyük bişey yapıyodum, bir sürü velinin ve benim yaşımdaki veletin önünde dans ediyordum ama benim kafam hala sevdiceğimdeydi. çok güzel olmuştum ki, bir çift pisi ve o kırmızı tütü bir insana o kadar mı yakışırdı? işte orda abonede ellerini kalçasına vura vura dans eden ve çarpma işleminin dünyanın en karmaşık şeyi olduğunu düşünen o kız çocuğu ondan on küsür sene sonra 23 nisanda ellerinde ameliyat eldiveniyle ölen deney hayvanını otopsi yapacağı için buzdolabına kaldıracağını hiç düşünmedi... o sandı ki, arka sırada o çirkin kızın yanında dans eden sümüklü çocukla bilmemkim ablası ve otpüsür abisi gibi parklarda buluşup kafelerde gezicek. yanıldı.

insanoğlu elleri ne kadar küçükse o kadar umutlu gelecekten. ne kadar çok anlamsız, aptal ve komik cümle kuruyorsa o kadar az sorumluluk sahibi. 23 nisanın şenliğine ne kadar inanıyorsa, daha doğrusu 23 nisan onun için ne kadar şense gerçekten o kadar çocuk. bu yüzden dün gece yatmadan keşke yarın bayrama gidebilsem diye düşündüm. bu yüzden bugün sıcağın altında o basit hareketleri yan sıradaki sevimli çocuğa baka baka dünyanın en güzel şeyini yapar gibi yapan kızları izlememek için zap yaptım.

23 nisan kutlu olsun, ellerimiz tekrar küçücük olsun!

http://video.milliyet.com.tr/Tangoya-bi-turlu-ikna-edemedi_1_37789.htm

ya da boşver, ben böyleyim!

2010-04-18T01:00:00.006+03:00

bugün mesela çıkıp sahilde yürüyebilirim bi başıma. başımı denize çeviririm ama hep. önce "yalnız yürüyorum, özgürüm ve kendime güvenim tam, fena kız sayılmam, hoşum kendime baktırırım istersem" triplerinde yürürüm. sonra omuzlarıma çöker yalnızlığım. denizden başka yere bakamadığımı farkederim, insanlarla göz göze gelmek istemediğimi. içimdeki korkunç yalnızlık hissini farketmemeleri için yüzlerine bakamadığımı farkederim.

bugün mesela "yalnız başıma sinemaya gittim geçen" diyen arkadaşlarıma kanıtlayabilmek için kendimi yalnız başıma sinemaya gidebilirim. tereddüt ederim biletimi alırken, hangi filme gideceğimi bile şaşırırım önce. kendimi oyalamak için patlamış mısır ve kola alırım. herkesten önce giderim salonun kapısına ve en önde beklerim. yerine en önce oturan insan ben olurum, ve reklamları en ilgiyle izleyen. evde herhangi bir film izlerken ikinci yarıyı göremeden uykuya dalan ben, tüm filmi gözlerim açık ama aklım içimdeki boşlukta izlerim.

bugün mesela alsancak'a inip bulduğum ilk boş masaya oturabilirim. bir bira söylerim, efes şişe. bir başıma sokaktakileri izleyerek içebilirim. önce gelene geçene bakmaktan birayı unutabilirim. sonra birayı içmekten kafamı kaldıramadığımı farkedebilirim. garsona seslenmekte terreddüt ettiğimi, yanımdaki sandalye boş mu diye soranlara cevap verirken elimin telefona gittiğini farkedebilirim. ikinci biram bitmeden kalkarım sonra. ya da asla son yudumunu içmediğim biranın son yudumunu bir nefeste iğrene iğrene yudumlarım kalkmadan.

bugün mesela kabul edebilirim yalnızlığı sevmediğimi. bunca zaman yalnızlığı sevmediğim için için sarıldığımı bir çok insana.

bugün mesela kabul edebilirim yalnızlıktan korktuğumu. bunca zaman yalnızlıktan korktuğum için karıştığımı deli kalabalığa.

bugün mesela yürüyebilirim üstüne yalnızlığımın. ya da boşver, ben böyleyim.

yalnız

2010-04-18T01:00:00.000+03:00

anne daha küçücüktüm de, sen beni kapalı ufacık bir kutuya koyup terk mi ettin? yalnız kalmaktan çok korkuyorum.

2009-12-20T21:38:00.002+02:00

şimdi şurdan çıksam yürüsem... sitenin kapısından çıktığım gibi bir yokuş seçsem inmek için. inerken eğime karşı koyamayıp bazen hızlı adımlar atmak, bazen de temkinli temkinli yavaştan almak için. yokuştan inip bir yol seçsem kendime, caddeye çıkmadan aralardan yürümek için. nefes alıp nefes versem, soğuk hava bir kaç gündür varlığını hatırlatan sinüslerimin iltihaplarını oysa..
soğuk hava ciğerlerimi doldurdukça zihnim açılsa. katlayıp katlayıp bir kenara sokuşturduğum çamaşırları bir bir silkeleyip çıkarsam. silkeledikçe üstlerindeki havlar saçılsa etrafa, içime çektiğim havayla onları da dağıtsam. çıkarıp baksam hepsine tek tek, tek tek giysem tekrar hepsini. sıkanları bir kenara ayırsam, büyük gelenleri başka bir kenara. sıkanları versem anneme hatta, toz bezi yapsa; ya da alıp makası elime parça parça kesip bıraksam öylece..kabul etsem onlar için büyük olduğumu...büyük gelenleri benden büyük birine versem, bunca zaman durdukları köşeler boşalsa. kabul etsem daha o kadar büyümediğimi, ve kabul etse herkes büyümek istemediğimi.bir poşete doldurup hepsini başkalarına versem. bana göre olanlarıysa kabul edip; taşınacak sorumluluklar, alınacak önlemler ve dayanılacak süreçler olarak askılara assam. dürüp büküp altlara sokuşturmakla çırılçıplak kalınmayacağını kabul etsem. yürümeye devam etsem...

bir ben var benden içeri, benden öte, benden ziyade..

2009-12-13T13:28:00.004+02:00

Yazdan beri değişmekten usanmayan bir tezim var, stratejik ve bir o kadar "iki ucu boklu değnek" insan ilişkilerim, özlediğim bir omuz, yüzündeki ağrı çizgilerine bakamadığım babam, milyon tane gelecek planım var...

Yine de tezle ilgili en ufak bir gelişime, bir gün önce bok suratlı birinin "günaydın" deyişine, kafamı koyamadığım omzun sahibinin telefondaki şımarık sesine, ağrısı geçince babamın gülen yüzüne, ve planlarım "gelecek" diye heyecanlanıyorum...

Bir de Hande var içimde, konuşur hiç susmaz. İşte bu sıkıntılı dönemde kendisi hem dert hem derman! Aklı Kordon'da kalır, kilise sokağında kalır, bira şişesinin içine düşen mısır tanesinde kalır, Olimpos'ta avucuna doldurduğu çakıl taşlarında kalır... Bilgisayar başında boyun ve sırt ağrısıyla makalelere gömülmüş Hande'nin içini yer konuşa konuşa. Hadi gel çıkalım der, Aslıyla Özgün ne yapıyordur bi arasak mı der, bugün hava güzel der, hadi boşver battı balık yan gider bi Dalyan bileti patlatalım der, Cheers' da bi bira içsek fena mı olur der gidemedik hiç, "sometimes you wanna go everybody knows your name" der...

Az önce oturuyordum, önce "51 kiloyken ne iyiydin sen" dedi, sonra "Kaputaş'a gidelim, dalgalarla kayaları dövelim" dedi.

vat iz yor neym?

2009-11-30T14:36:00.005+02:00

"Deniz olarak girdim, Okyanus olarak çıktım" dedi Deniz Seki her ropörtajında. O kadar çok duydum ki, gülmeyi bıraktım artık. "Bi sus allasen!" diyorum her gördüğümde TV'de. Her ünlü büyüğümüz gibi kendisi de kitap yazacakmış, yazmasa hatrımız kalırdı.

Neyse gülmeyi bıraktım dedim ya, beni bir düşünce aldı... Yıllardır adıma bayıla bayıla geldim şu yaşıma, anlamını duyanların tam bana göre olduğunu söylediği, kendimle kafamda örtüştürdüğüm hatta bazen manyaklık boyutuna getirip " ne güzel adım var benim ya, çocuğumun adını da Hande koyayım. Evet evet, daha güzel ne olabilir ki!" diye düşündüğüm bi adım var. Farsça olduğunu öğrendiğimde hafif kıllanmıştım zamanında, ama sonra karşılaştığım her 5 insandan 3ünün isminin kökeninin Türkçe olmadığını farkedince çabuk geçti. Bahsetmişken:

TDK şöle demiş sözlüğünde;

hande Far. ¬ande

a. esk. Gülme, gülüş

Gelelim beni düşündüren meseleye. Yarın bi gün iki havalı laf edicek olsam, ismim üzerinden prim yapmam imkansız! Hande gittim ne geldim? Ne gittim Hande geldim? Olmadı Akdeniz Marşı'ndan girizgah çekerim, "yaslı gittim şen geldim, aç koynunu ben geldim!"

Sonra Hande'ye kim kitap yazdırsın?

kirmizi_balik

2009-10-23T23:20:00.003+03:00

yeni bir aleme girdim!
bloga ayıramayacak kadar küçük zaman kırıntılarımla twitter'da Hansel ve Gratel'e iz bırakmaya karar verdim.
efendim zaman gelicek hep birlikte küçük abdesimizi yapıcaz, sıçanlarımıza ilaç vermeye gidicez; zaman gelicek arkadaşlarla kordonda içmenin keyfini paylaşıcaz...
beni izleyin anacım!

bi ekler yer miyiz dostum?

2009-10-12T22:13:00.002+03:00

Gözünü açtığın dünyada ben yoktum daha. İçtiğin sütten içmedim hiç, izlediğin çizgi filmi abimden dinledim, takıldığın taşa takılmadım, ilk gittiğin bara gitmedim. Çok ayrı bir yerde, çok ayrı bir zamanda büyüdüm senden. Ben “tel sarar kızım, tel sarar” öğrenirken babamdan sen çarpım tablosunu ezberleyeli 2 yıl olmuştu. Elime ilk defa kalem verdiklerinde, sen belki bir okul sırasında cevabını bilmediğin her soru için A işaretliyordun. Ben mavi önlüğümü giymiş okulun köşesindeki direğe kusarken sen öndeki kızın bacaklarına bakıyordun. Ben ortaokulda şişe çevirmece oynarken sen üniversite kahvesinde batak çeviriyordun. Lisede ilk defa biri elimi tuttuğunda belki sen ilişkilerin heyecansızlığından dert yanıyordun yanındakine. Ben üniversitede “ne yapacağım” diye kafa patlatırken, sen yapmaya karar verdiğin şey için emek vermeye başlayalı kim bilir kaç zaman olmuştu.

Böyle sessiz ve belli etmeden oynadı hayat bizimle zevkle. Beni sana büyüttü, seni bana olgunlaştırdı. Sonra bir gün hiç ummadığım bir şehirde yan yana iki sandalyeye oturttu bizi. İki ayrı şehirde iki ayrı yeni hayat savaşına sürükledi, dalga geçer gibi düşüncemizi yan yana duran o iki sandalyeye kilitledi.

Ne gözünü bensiz bi dünyaya açan sen, ne de yanımdaki sandalyeye oturan sen; arkasından usul usul yetişip yanındaki sandalyeye oturan o küçük kızın senin var oluşuna bu kadar minnettar olacağını tahmin ederdi!

Bensiz kutladığın her doğum günün seni bana getirdiği için, şimdiki doğum günün benim olduğun için, bundan sonraki her doğum günün de birlikte alacağımız bir sonraki yaşın habercisi olduğu için kutlu olsun!

Gelip de benim olduğun için, iyi ki doğdun!

PS: (kabul ediyorum, bu son cümle biraz bencilce dostum; ama gerçek!)

geri dönüş

2009-10-06T18:49:00.004+03:00

yaz bitti...
elimden sanki küçük bir balık kayıp gitti.
ezginin günlüğü söylesin, yaz hiç biter mi?
laboratuar karelerini saydım, narlıdere yollarını arşınladım, makalelerden kafamı uzatıp hayallere daldım bu yaz en çok.
nadiren de sevgiliye hasret izmir sıcağından, sevgili kollarında akdeniz sularına daldım. 4 fili bir vosvosa sığdırdım, 5 günde hızlandırılmış akdeniz turu yaptım.
bir balıkçı teknesinden atlayıp, beni yuttuğu gibi midesine indirsin ve bir daha o ofis sandalyesine geri göndermesin diye masmavi çarşaflara dolandım. kaputaş'ın köpüklerine karıştım, olimpos'un tembelliğine, kekova'nın tarihine, dalyan'ın gecelerine. karıştığım yerde kalmak istedim, gördüklerim bir avuç minik taş ve bir yudum suyla birlikte bende kalsın istedim.
olmadı.
akreple yelkovan beni kovaladı, ben onları.
şimdi yetmeyen bir yazın asla yetmeyecek anılarıyla aklındaki hayal kurtlarının açlığını besleyecek kırmızı balık! renkli taşlarıyla oyalandığı, ama içinde olduğunu (ne yazık ki) bildiği akvaryumunda!

to do list

2009-07-20T23:18:00.005+03:00

beynimin girintileri arasına tam da lafın gelişi gibi fiziksel olarak sıkıştırıp asla çıkmasın istediğim anlar var, sıkışıp kaldıkları yerden sökmek istediklerimin yanında.

durmalarını istediğim yerlere yeterince iyi raptiyelemediğimi düşündüklerimi küçük kutlular içinde kağıt parçaları ya da plastikler olarak biriktirdim bu yaşıma kadar. ama bir de görüntüler var, ya da hisler.

hani o tatlı ve kısa yokuşların içimizde bıraktığı tarif edilemeyen şey gibi hissettiren anlar. sanki "yüreği ağzına gelmek" gibi ama söylendiği gibi korkudan değil heyecan ya da mutluluktan.
o görüntüler ki, bir gün aklımdaki herşeyi silecek bir makinaya girdiğimde bile yerlerinden oynamamalılar.

asfalttaki çizgilere baka baka geçirdiğim beş günde o kadar çok görüntü biriktirdim ki aklımda. idrar torbam ve o küçük yokuşun birlikte beynime oynadığı o komik oyuna o kadar çok kandım ki.
karaburunda denize sıfır pansiyonumuzun denizin içindeki restoranında yiyemediğim balık, içemediğim rakı... buna rağmen aklımda kalan istek ve keyif, nasılsa!

bakire meryemin karşısında sol elimin yüzük parmağına konan bir öpücük... incecik iki mumun ipinde tutuşturup atmosfere saldığımız tek bir dilek... ve bomboş bir peçeteye çizilmiş çöpten adamın, sevgilisi çöpten kadının elini tutuşunun aynı yerdeki binlerce dilekten daha önce gerçekleşmesi gerektiğini düşünmek...

göllere, sazlıklara ve karanlıklara bağıra bağıra şarkı söylemek, alerjiden kızaran ayakları pencereden rüzgara sallamak, yaptığın bu salak şeylere en az senin kadar gülen birini bulmak yanında...

bakire, aklımdakileri koru... şimdi durdukları yerde aynı canlılıklarıyla ve gerçeklikleriyle durmaları için... ve yer aç zihnimde, yenileri için.

not: bakire, peçetenin üzerine yıldız çizdim. "to do list" e ilk sıradan girsin diye!

hafif müzik!

2009-07-09T21:14:00.004+03:00

hafif müzik dinleyelim mi bu akşam

ki yarın hafifmeşrep olalım

ki yarın kolay olsun...

hafifmeşrep; eski türk filmlerinde o mahalledeki bakkala geceliğiyle seslenen saçları kabarık kadın. taşıdıklarını saklama gereği görmeyen, hatta daha çok sergilemekten zevk alan genellikle siyah saçlı beyaz tenli, mahallenin en çok laf edilen ama en çok da bakıp bakıp iç geçirilen kadını.

hem orospudur, hem esaslı kadın. esaslı kadınlığı ayıkken camını orospu diye taşlayan, akşam meyhanede içip içip kapısına dayanan mahalleli erginleri o pis ağzıyla tersleyip kapı dışarı edişindedir. orospuluğu ise sütyensiz giydiği geceliğinde, parlak kadın çorabında, sevgilisini geceyarısı saklamadan eve alışında, elinde kadehle balkona çıkışında, en çok da ayağına giydiği o topuklu ayakkabılarındadır.

topuklu ayakkabı, köylü kadınların şehirleşmesi için ilk adımdır. önce topuklu ayakkabı giyerler sonra saçlarını sarıya boyarlar. bizim küçük emrah değil mi kız kardeşi topuklu ayakkabı giydiğinde "sen de annemiz gibi orospu mu olacaksın gülcan?" diye isyanla bağıran?

sokağa çıkınca kafasına eşarp geçiren namuslu ve güzel başrol oyuncusuna rağmen sevdim ben o hafifmeşrep kadınları. elindeki kristal viski bardağıyla nuri alçonun ağına düşürdüğü namuslu ve saf kızların makus kaderine meydan okuyuşunu, gecenin bir yarısı sarhoş sarhoş getirildiği arabadan parizyen çorabıyla parıl parıl bağıran bacağını atarak inişini, emrahın kardeşinin namus etiketini karalayan topuklu ayakkabısıyla sokağın bi başından bi başına süzülüşünü, bozuk ağzını, feleğin çemberinden geçmiş basit kadın söylemlerini... emrahın bakkala vereceği birşeyi kalmayınca kendini veren çaresiz annesinden, çalışmaya giderken başına eşarp geçiren ve daima patronunun tacizine uğrayan ama parasızlıktan gıkını çıkaramayan namus timsali fabrika kızından, yine patronu tarafından işyeri gardrobundan giyinirken gözetlenen kemik gözlüklü soğuk sekreterden daha gerçek ve daha doğru geldi bana hep.

bu nedendendir ki, hafifmeşrep olmak aynı veganın dediği gibidir. hafif müzik gibi doğal, direk ve yarını kolaylaştıran bir şeydir!

hafif müzik dinleyelim mi bu akşam

ki yarın hafifmeşrep olalım

ki yarın kolay olsun...

ayakkabı

2009-07-02T16:49:00.002+03:00

ben ayakkabılarımla uyumayı hep sevdim.. geçen gün bölümde ezginin aldığı ayakkabı üzerine konuşurken aklıma geldi..kızlar ayakkabılarını sever, onlara aşık olur, onlarla konuşur...

her akşamüstü televizyon karşısında heyecanla beklediğim ninja kaplumbağaların tuvalet terliği plastiğinden yapılmış sandaletleri çıkmıştı. belki dünyanın en adi şeyiydi, ama sokakta peşinden koştuğum herkesin ayağında vardı ve benim de olmalıydı. ve ben de herkesin ayağındaki Donatello değil, kahramanım Michelangelo olmalıydı. anneme arkadaşlarımın sandaletlerini göstermeye başlamıştım hemen. hiç bir şeyi direk söyleyerek isteyemedim kolay kolay, böyle imalarla eşindim olduğum yerde. sonra bir gün istemeden daldığım öğle uykusundan başucumda Michelangelo'lu sandaletlerimle uyandım.. pırıl pırıl, yemyeşil ve çok güzeldiler. onları yastığımın kenarından almadan annemi öpmeye gittim ve tekrar yanlarına yattım.

biraz büyüdüm sonra, bayramüstü.. her zamanki gibi hastayım, iğneler ilaçlar uçuşuyor halisülasyonlarımın arasında. ateşim o kadar yüksek ki gördüklerim gerçek mi değil mi anlayamıyorum. sonra boncuklu sandaletler görüyorum babamın elinde, gerçek olmayacak kadar güzeller. babam ayağıma giydiriyor, elinde bir çift ayakkabı daha var ama onların boncukları yok! annemle konuştuklarını duyuyorum annem boncuksuzları daha çok beğeniyor, "daha uzun süre giyer" gibi bir şeyler söylüyor babama. eğer kafamı toparlayıp olaya dahil olmazsam boncuklu sandaletleri ömrümün sonuna kadar unutmam gerek... toparlanıp "boncuklular olsun, çok güzel onlar" diyorum ve uykuya dalıyorum. uyandığımda ayağımda boncuklu sandaletlerim, birlikte mutluyuz....
sümerbank vardı eskiden, hep ordan alışveriş edilir ve taksit ödemeye gidilirdi. yine taksit ödemeye gittiğimiz bir gün ben vitrinde duran kırmızı rugan ayakkabılara aşık oluyorum...
anneme binbir eziyet edip eve kucağımda onlarla dönüyorum. beyaz, bilekte kıvrılan uçları dantelli çoraplarımla o kadar büyüleyiciler ki, kuzenim ceyda kıskançlıktan çatlayacak adım gibi eminim!o gece de onlarla uyuyorum...

büyüdükçe ayakkabılarla uyunmuyor, ve ayakkabının sadece çorapla uyum içinde olması yetmiyor bir yaştan sonra.. her kıyafetin altına giyilecek ayakkabı bulmak gerek, bugün sarı eteğin altına giydiğini yarın siyah kotunla giyemezsin... büyümek her zaman dediğim gibi, "zor"!

evet büyüdükçe ayakkabılarla uyunmuyor artık belki, ama ben hala ne zaman yeni bir ayakkabı alsam onlarla uyuma isteğimi ve heyecanımı zor bastırıyorum.. ve biliyorum ki sadece ortopedik, koyu kahverengi babanne ayakkabıları giyebiliyor hale geldiğimde bile, o çirkin "bilmemkaç nokta" ayakkabılarla bile uyumak isteyeceğim... çünkü aslında hepsi o adi tuvalet terliği plastiğinden yapılmış ninja kaplumbağalar sandaleti!

wellcome back

2009-06-28T23:27:00.002+03:00

ısparta' lara kongrelere gitmek, sevgiliyi önümzdeki 2 ay için son kez görmek, geri dönüp ders dönemini geride bırakmanın uğraşına düşmek; ikili ilişkilerde başarısız, uykusuz, yorgun günler geçirmek... ardından trabzonda ikinci bir kongre, yine uykusuz ama değecek kadar eğlenceli günler geceler... güzel yerler gezip ne kadar güzel olduklarına şaşarak dolaşırken, eğlenirken eksiklik duymak... evi, yatağı, anneyi, babayı, sevgiliyi özlemek...
takvimde bu kadar çok işaretlenmiş gün varken bloga yazı yazmak rüya tabi ki!
saydıklarımın bir çoğu geride kaldı, kimi devam ediyor aynı yoğunlukta, kimiyse hafifledi nispeten...
bloga geri dönmenin umuduyla kısa bir girizgah yaptım işte, aklımda tatil ve gelecek planları..
"wellcome back" işte, anlayın.

Yukarı, yukarı ve ileri!

2009-06-01T20:42:00.000+03:00

5 e koştururken, 3 e bile yetememiş buluyorum kendimi. vakit ayırıp da doya doya sohbet edemediğim arkadaşlarım, kendime ayıramadığım kayıp zamanlarım, telefonda geçirmeyi özlediğim dakikalarım, kırdığım kalplerim ve ne yazık ki bulanık düşüncelerim var bu ara.

sinirlerim geriliyor tel tel, küçükken babamın udunun tellerini minik parmaklarımla çekip çekip bıraktığım gibi birileri benim tellerimi asılıp asılıp bırakıyorlar. ve dalga dalga gücümü eriten titreşimleriyle savaşıyorum. oturup dert anlatacak gücüm yok, ama aklımda olasılıklar üzerine cümleler biriktiriyorum. çünkü öyle bir yerdeyim ki, ağzımdan çıkan kelimeler benim değiller sanki. birilerinin usunda kocaman olup beni ısırıyorlar, ya da küçücük önemsiz kırıntılar halinde yerlere dökülüyorlar. devler üstüne basıyor, kırılıyorlar.

vücudum manevi, fiziksel ve biyolojik ajanlarla stress altında, ingilizce bir makalenin çevrilmeyi bekleyen satırları arasına sıkışıp kalıyor. (rape me medical science!)
"hacıyatmaz" olmak zorundayım , kafamı yerden yere vursunlar n'apalım; ben kalkmak zorundayım! ilerleyemeden sıkıştığım iki taş arasından sızacak ışığı bekliyorum.

ben hiç bunalımlarıyla haftalarca sürüklenen kızlardan olmadım. önüme çıkanlarla mutsuz ama güçlü bir savaş verip, eteğimde kalan ağırlıkları da son bir çabayla silkeleyip yoluma devam ettim hep. ne mutsuzluğumu baskılayıp sıkıştırmaya çalıştım bir yerlere, ne de kocaman olup beni yemesine izin verdim.

şimdi yine bu mutsuz ve yorgun savaşın ortasındayım. uçup giden aklım, alınganlığım ve bilenmiş dişlerim için bana kızmayın bayım! bu mutsuz ve yorgun savaşçı uykusunda hala bir kaldırım çatlağından boynunu uzatan o kahraman aşkınızın yeşiline dalıyor!

sağlama

2009-05-27T22:09:00.007+03:00

hayır baba, o yakana tutunup uyuyan kız çocuğu ben değilim!

artık olmaz anne, uykuya dalmadan önce her seferinde eline ihtiyaç duyamam!

aynı filmlerdeki gibi, "not anymore!"

ben sizin o güvenli, huzurlu ve etrafa mavi ışıklar saçan koruma kürenize sığamayacak yaşa geldim. o kadar büyüdüm ki o kozmik kalkandan kolum bacağım sarkmaya başladı. en ironik olanı da ne biliyor musunuz? kafamın içine yıllar önce tohumlarını attığınız düşünceler sizin kontrolünüz dışında hızla büyüyüp dallanarak kocaman bir ağaç oldular. dallarında tazesiyle, çürüğüyle kıpkırmızı meyveleri; sarısıyla, yeşiliyle rengarenk yaprakları birikti. işte kafamın içindeki bu kocaman ağaç için bir zamanlar mavi ışıklarını hayranlıkla izlediğim bu koruyucu kalkan ölümcül boyutta dar!

hayali arkadaşlarım vardı ya; yerini etiyle ve kanıyla yıllardır yanımda duran insanlar aldı. hani o önce bacağınıza sarılarak korkup kaçtığım, sonra "niye benimki Red Kit 'inki gibi dışıvn dışıvn yapınca ölmüyor" diye düşündüğüm gölgem var ya; onunla derdim bitti. tırnağının kenarındaki etleri yediğim için acıyan ve gecenin bir yarısı uykudan uyandırıp ağlayarak üflettiğim parmaklarım var ya; size üfletmekten utanacağım kadar büyüyüp sizinkilere benzediler.

hayır baba, ayakkabını boyadığında avucuna sıkıştırdığın kağıt paranın hepsini sakıza yatıran o küçük kız değilim artık. kapının arkasında heyecanla bekleyen, sen anahtarını sokmadan kapıyı açan ve "bu kapı otomonik" demeni bekleyen; her gün bu espriye katıla katıla gülen o kızılcık değilim.

ne yazık ki anne, peşinden yemek yedirmek için koşturduğun o sıska kız büyüdü. hani "ceydalara gidince yutacağım" diye tutturup ağzımda bir gece beklettiğim lokmalar vardı ya, onlar ne zaman ağzıma alıp yuvarladığımı anlayamadığım kocaman lokmalar halini aldılar ve ne yazık ki hiç birininin anlatılacak komik bir hikayesi yok. sen uyumadan bir türlü uykuya dalmayan o minicik bebek şimdi uyanık tutmak için çabaladığın kocaman bir kız oldu.

ben sizden köklenip göğe uzandım ya, suyunuzu çektikçe maviye döndü yüzüm. toprağınızdan çaldıkça güneşe uzandım. kalkıp köklerimi toplayıp gidesim geldi iki adım, dalmışım derinlerinize farketmeden, gidemedim... ne kadar büyüdüysem göğe, o kadar büyümüşüm size.
gitmek her aklıma düştüğünde, içimde bulamadım aradığım cesareti. kapısından çıktığım eve, ayakkabılarımı sürttüğüm sokağa, otobüsüne bindiğim şehire attım suçu... size yüklendim şimdiki gibi. büyüdükçe kendime sığmadım, ama nedenini hep size bağladım. bir başına gitmek mutluluğunun peşine düşüp, gidememek mutluluğunu gözümden kaçırdım.

sen bana bakma anne, ben sana yağdırıp kendi hesabımı tutuyorum. hala büyük insanların kabusları uyutmadığı zaman elimin içinde avcunu arıyorum.

sen bana kulak asma baba, beş dakika önce kabıma sığmayıp beş dakika sonra mavi kalkanın ışıklarına sığınıyorum. buraya yazdım belki ama sen bilme baba, sen her anahtar kullandığında ben kendime "yine geç kaldın" diyorum...

hücre katmanları arasında boğulduğum gecenin birinde yazıp yazıp sonunda kendimi yalanlıyorum.

toprağa çıplak ayaklarımı gömüp, başımı göğe kaldırıyorum, biliyorsunuz ki sizi gitmek'ten "pek çok fazla" seviyorum!

Destina

2009-05-25T23:19:00.008+03:00

Yeni Türkü konserleri, lise yıllarımın en eğlenceli konserleri... kız kıza, bazen yanımızda bir kaç erkek, fuarda, atlas pavyonunda ya da hatırlayamadığım bir iki yerde daha belki, sıkış tepiş ve elimizde ikincisini içtiğimizde sarhoş olduğumuz biralarla çığlık çığlığa söylediğimiz şarkılar...

Can Yücel in o direk ve yalın dizelerine bıraktık kendimizi ezgisine dalıp giderek. burası gibi değil başka bir memleket istedik denizi ayrı deniz, havası ayrı hava; bir sakin derenin içinde yeşil bir saz olmayı istedik... Murathan Mungan ın yoğun satırlarında kaybolduk, Derya Köroğlu nun gerçekten de derya gibi bir durgun bir çalkantılı sesiyle. ve bu iki kişi arasındaki bağ hiç rahatsız etmedi bizi, belki de böylesine üretken olduğu için.

şimdi biraz Sezen Cumhur Önal gibi konuşacağım ama; bazı şarkılar sadece kulağıma hitap eder. ezgisiyle, sözüyle... kimilerinin de sadece sözleri dikkatimi çeker. yeni türkünün şarkılarındaysa hem sözlere hem de müziğe gömülmüşümdür dinlerken. ya sözlerin arasında sesine hayran olduğum yan flüte dalmışımdır, hep dediğim gibi bütünden iki kelime çıkarıp arasına sıkışmışımdır ya da.

otursam her yeni türkü şarkısına bir yazı yazarım belki. aşk yeniden' le yepyeni ve taptaze aşkımdan dem vururum ya da olmasa mektubun'la kendime dönüp yazılmamış mektupların hesabına otururum. bana yazmak olsun, iki kelimeden dört sayfaya nasıl gelmişim diye düşünürken bulurum kendimi. evet her şarkıya bi yazı yazarım otursam, ama destinayla ilgili iki kelimeyi bir araya getiremedim.

ah canım okur, bunu kendi verimsizliğime bağlayıp dizlerime vura vura dövünecek değilim tabi ki... ben bunu yine diğer ucunun nereden geldiğini bilemediğim iplerimden biri olarak benimseyip Lale Müldür'ün kelimelerinin ucuna düğümlerim...

gecelerden birinde, ben uyurken; yüreğini bir yıldız gibi bana bağlayıp da, verdiği ismi kulağıma fısıldayan biri gerçek oldu diye, sevinçle! yaşamımın gizini verecek diye, heyecanla!

Yeni Türkü - Destina

Dün gece sen uyurken
İsmini fısıldadım
Ve hayvanların korkunç
Öykülerini anlattım

Dün gece sen uyurken
Çiçeklere su verdim
Ve insanların korkunç
Öykülerini anlattım onlara

Dün gece sen uyurken
Yüreğim bir yıldız gibi bağlandı sana
İşte bu yüzden sırf bu yüzden
Yeni bir isim verdim sana

Sen öyle umarsız uyusanda bir köşede
İşte bu yüzden sırf bu yüzden işte
Yaşamdan çok ölüme yakın olduğun için
Seni bu denli yıktıkları için Destina
Yaşamımın gizini vereceğim sana

Lale Müldür

sevgili baylar,

2009-04-24T22:18:00.006+03:00

çok şey istemedik baylar!
durduk yere yaklaşıp yüzümüzü sevin istedik, hiç bir nedeni yokken gelip öpün istedik. yıllardır köşede duran çiçekçi bir akşam üstü gelirken gözünüze çarpsın istedik. hani o şarkı var ya, işte o çaldığında hatırlayıp gözümüzün içine bakın istedik. belki cebimize atılmış bir not, belki de gece yarısı bizi uyandıran bir mesaj istedik. şu doğum gününü aklınızda tutun istedik, arada gelip yalan da olsa nasıl dünya güzeli olduğumuzu, o sarı elbisenin bize ne çok yakıştığını biraz hayranlıkla söyleyin istedik.

çok şey istemedik baylar!
3-5 ay oluverdi mi hemen alışmayın istedik, hiç terkedemeyecekmişiz gibi yayılmayın varlığımızın konforuna. inceliklerden vazgeçmeyin, gözünüze o balık donukluğunu yerleştirmeyin istedik elimizi tutarken. bırakın ayları, yılları sermişken ardımıza sanki kaldırıp atamayacakmışız gibi elinizde tuttuğunuza inandığınız o hayali ipe sarılıp uyumayın istedik.

çok şey istemedik baylar!
istediğimizden çok şey verdik, karşılığını göremedik. "ben hakkımı söke söke alırım" dedik başladık dırdıra. kendimizden sıkıldık zaman zaman, yine de yılmadık. ilk günlerde aşık olduğumuz gözleri ışıl ışıl adam karşımızda duran o karanlık ağaç kavuğunun içinden "şakaaa" diye çıksın istedik. bekledik, gelmedi. kendi dırdırımız kendi ruhumuzu yedi bitirdi, sizin çatlaklarınızdan içeri sızamadık. işte orada içimizdeki gururlu kadın ayağa kalkıp silkindi ve kendine geldi. "yeterin beteri var, size doyum olmaz biz kalkalım" dedik... fonda ajda...

"sardı korkular gelecek yıllar
düşündüm sensiz nasıl yaşanacaklar
gözlerimde canlanırken yaptığın haksızlıklar
güçlendim herşey bambaşka olacak

şimdi gel de gör beni bambaşka biri
topladım dağılan kalbimin her köşesini
ardından ağlayan o zavallı kız nerede şimdi
gel gör beni
sevenlere vereceğim sevgimi!"

çok şey istemedik baylar!
madem can olmayacaktınız, def olun istedik. dönün geldiğiniz yere, bizi önce göz yaşı, bir kaç kadeh şarap, belki bir bar, biraz dans; sonra da son olacağına inandığımız ya da son olacağını umduğumuz yeni bir aşkla yalnız bırakın istedik. çaresiz, sizden kurtulmak için yine size seslendik...

"sevgili baylar
onarın ruhumu sil baştan!"

çok şey istemedik baylar!
yaralar açmayın, açtıklarınıza üfleyin, sarıp sarmalayın istedik. tırnaklarınızı yaralarımızın kabuklarını kaldırmak için değil, güzel bir gelecek kurmak için kullanın istedik. süründürmeyin, sürüklemeyin istedik. zehirimiz de panzehirimiz de sizsiniz, bilin istedik. bilin ama güvenmeyin istedik.

çok şey istemedik baylar!
aşk olsun istedik!

çok şey istemedik baylar!
azalmadan, azaltmadan kalın istedik. kemirecekseniz bir yandan, "allahaşkına bi s. gidin!" istedik!

P.S: sözüm meclisten dışarı baylar! :)

büyümek

2009-04-14T18:44:00.007+03:00

düştüğümde dizimde açılan yaranın kaç günde geçeceği babam tarafından yıllar önce öngörüldü. "yaşın kadar günde" geçerdi yaralar ve sorun değildi yaşım henüz. yaralarımız haftalarca kapkara kabuklarıyla beklemeye başlayınca büyüdük.

bir sakız bir yumiyumdan oluşan alışveriş listesi bakkala gitmek için yeterli olmayınca büyüdük. ve tabi ki bakkal amca bize fazladan bir mabel sakız hediye etmeyince...

silgiyi kaybetmemek için ortasını babanın alet çekmecesinden çalınan vida ile delip, delikten geçirilen iple boynumuza asmayı bırakınca büyüdük. ya da silgi kaybetmemeye başlayınca.

"susam sokağı"nın saatini kaçırmaya başlayınca, çizgifilm karakteri olmaktan vazgeçince, "teenage mutant ninja turtles" ı bir şekilde anlayıp da "heroes in a half-shell" kısmını "ona buna hapşu" şeklinde söylemeyi bırakınca büyüdük. doğrusunu öğrendiğimizde çok büyümüştük...

15 dakikalık tenefüse hem yakalamaç hem mor menekşe hem de yağ satarım bal satarım oyunlarını sığdıramayınca büyüdük. mor menekşenin şarkısını unuttuğumuzda daha da büyüktük.

aşık olduğumuz çocuğun yanından geçemezdik, yüzüne bakamazdık, adını çıkaramazdık iki dudağımızın arasından; bağıra bağıra sokaklarda anlatmaya başlayınca büyüdük.

tek başımıza karşıdan karşıya geçmeye başlayınca, hatta önce sağımıza sonra solumuza sonra tekrar sağımıza bakarak karşıdan karşıya geçmek espri konusu olmaya başlayınca büyüdük.

otobüse bilet atmaya başlayınca büyüdük biraz, şoför amca öğrenci kartımızı sormaya başlayınca daha fazla...

bağıra bağıra özgürce ağlayabilirken, gözyaşlarımızı saklamaya başladığımzda büyüdük. ağlamak zayıflık olduğunda...

daha burnundaki sümüğüne hakim olamazken tanıdığımız yılların arkadaşını telefon rehberimize soyadıyla kaydettiğimizde büyüdük.

kazık atmak öğretmene ödevini yapmadığını ispiyonlamak'tan, o zaman aklımızın bile almayacağı hatta şu an bile aklımızın sınırlarını zorlayan boyutlara geldiğinde büyüdük.

bir şey istemek ayıpken, yüzsüzlük diye tanımlanmaya başladığında büyüdük. isteklerimiz büyümeye başladığında...

"yenik düşüyor herşey zamana, biz büyüdük ve kirlendi dünya" dizeleri birbirimizin gözlerine bakıp da düşüncelere dalıp dalıp mırıldandığımız dizeler haline gelince büyüdük!

büyüdükçe hasretini çekmeye başladık balkonun altından "annneeeeee" diye bağırmanın, sokaktaki kızın saçını çekmenin, "topu en yükseğe kim dikecek" yarışması yapmanın, "çanak-çömlek patlaaadı" diye saklandığımız yerden çıkmanın, dondurmayı akıtmadan yiyemediğimiz günlerin, çikolataya doymak nedir bilmediğimiz zamanların, heyecanla sevgilinin elini tutmanın, bir şarkı sözünü yıllarca akılda tutmanın, üç günde aşık olmanın, ertesi gün unutmanın, sınavlara anneyle birlikte çalışmanın, kapı arkasında babanın eve gelişini beklemenin, düşmeden korkmadan koşmanın... en çok da düştükten sonra yaralarımıza bakıp da yaş hesabı yapmanın, her yaranın geçeceğine inanmanın...

"çocuklardık
parlak yıldızlardık o zaman
ay büyülüydü, yakamoz, deniz
ardından koştuğumuz o baharlar
çocuklardık
parlak yıldızlardık o zaman
artık dönemesek de geriye
ardından koştuğumuz o zamandır" der Yeni Türkü Günebakan'da.

çocuklardık, büyümekten korkmazdık.
büyüdükçe korktuk, korktukça büyüdük biz.

Söylediklerimin yarısı beş para etmez; ama ola ki diğer yarısı sana ulaşabilir diye konuşuyorum.

2009-04-05T14:34:00.011+03:00

"Şimdi neler söylüyorsam tek yürekten,
Yarın söylenecektir binlerce yürekten..."

kitap tavsiyeleri yapmak değil amacım, bilmiş bilmiş önerilerde bulunacak,"okumalısın" diye kafaya kitapla vuracak bir otorite değilim ne de olsa.. bu yazı bilenlerin zihnini tazelemek, bilmeyenleri de çok geç tanıdığımı düşündüğüm biriyle tanıştırmak için, o kadar.

6 Ocak 1883'te Lübnan' da doğdu. Günümüze alışkın olmadığımız ama o dönemde oldukça normal olduğu gibi Halil Cibran (Khalil Gibran) tek bir dalda sunmadı eserlerini. Hem ressam hem şair hem de filozof olarak anıldı ölümünden sonra. En bilinen eseri The Prophet- Ermiş' in hala günümüz gençliğine yol gösterdiği söylenir. ama bu kitap asıl ateşli bir gençlik dönemini etkilemiş , hepimizin de hayranlıkla okuduğu 68 kuşağının el kitabı olmuş.

kendisi de kitabını "Lübnan'da bu kitabı yazmayı ilk kez tasarladığımdan beri, bir tek günüm bile Ermiş'siz geçmedi. Kitap benim bir parçam haline gelmiş gibiydi. Metni yayımcıma teslim etmeden önce tam dört yıl elimde tuttum. Çünkü emin olmak istedim, içindeki her sözcüğün kendimden verebileceğim en iyi sözcük olduğundan emin olmak istedim." diyerek anlatmış.

tanrıya inanmış bir filozof olmasına rağmen dinlerin ayrımcılığına karşı durmuş yazılarında ömrü boyunca. insanlığı dil din ve ırk farkını gözetmeden kucaklamış ve onlara bütün olarak seslenmiş. aynı dönemde yaşadığı ve kendinden sonra yaşayan bir çok insan tarafından çağının en büyük düşünürü olarak adlandırılmış.

Yaşam kalbini okuyacak
bir şarkıcı bulamazsa,
aklını konusacak
bir filozof yaratır.

Rodin dahil Cibran'ın o filozof olduğuna inanmış.

biz cibranla yakın kitabevi'nin raflarında karşılaştık. yazılarından alıntılarının toplandığı incecik, dikdörtgen bir tanıtım kitabıyla. elim cibranın saman sarısı kağıda basılmış yüzünde gezdi, sonra da benden iki yüz küsür yıl önce yazdığı satırlarda. sevdik birbirimizi, kasaya yürüdük birlikte. sonra cibran aylarca yastığımın altında yattı. okuyunca duyduğum hayranlıkla birilerine verdim okusunlar diye, gidip gelmeyen adamlardan oldu sonra. daha doğrusu ödünç verilip geri dönmeyen kitaplardan.

cibran yaptığı tablolardan, yazdığı şiirlerden çok aforizmalarıyla etkilemiş ardındakileri. 1931 de ABD'de uzun süredir çektiği hastalığından ölürken de hala aforizmalar üretiyormuş.

Ancak büyük bir acı veya büyük bir sevinç
senin gerçeğini açığa çıkarabilir.
İşte böyle bir anda
ya güneş altında çıplak danset,
ya da çarmıhını taşı.

ben hep cibran'ın (ölürken bile) benim de seçeceğim gibi güneş altında çıplak dansettiğini düşündüm! bu kırmızı bir balığın hayal dünyası ne de olsa.

birbirimize özel gün ve gecelerde yolladığımız o arabesk,gereksiz ve basit özlü sözlerden çok daha yoğun ve düşündürücü aforizmalarından ve şiirlerinden bi kaç örnek verip içinizde azcık halil cibran merakı uyandırabilirsem bir kitabevi'nin raflarında cibranla yine göz göze gelip bana geri dönmesini sağlarım belki... siz de zihninizi o sözlerden arındırırsınız belki, hani kulağınızın pası gider gibi...

Bugünün acısı, dünün hazzının anısıdır.

Anımsamak bir tür buluşmadır.
Unutmak ise bir tür özgürlük.

Kişinin hayal gücüyle,
düşlerinin gerçeklesmesi arasındaki mesafe,
yalnızca onun yoğun isteğiyle aşılabilir.

İçimdeki yaşamın sesi,
senin içindeki yaşamın
kulağına ulaşamaz.
Yine de kendimizi yalnız
hissetmemek için konuşalım.

Kuş tüyünde uyuyanların düşlerinin,
toprak üzerinde uyuyanlarınkinden
daha güzel olmadığı gerçeğinde,
yaşamın adaletine olan inancımı
yitirmem mümkün mü?

Zihnimiz bir süngerdir,
yüreğimizse bir nehir.
Çoğumuzun akmak yerine,
sünger gibi emmeyi seçmesi ne garip!

İçimizdeki gerçek olan sessiz,
edinilmiş olan ise gevezedir.

Eger kış,
"Baharı yüreğimde saklıyorum"
deseydi, ona kim inanırdı?*

(Ben inanırdım Cibran, sen tüm gerçekliğinle sussaydın da!)

aklınızın bir köşesine atabildiysem oltamın kancasını, ucunda Cibran'ın adıyla; e güzel olmuş ya!

isimden karakter tahlili yapılır

2009-04-05T00:05:00.001+03:00

bana bir arkadaşınızı gösterin, size adını söyleyeyim!
ya da bana bir arkadaşınızın adını söyleyin, size nasıl göründüğünü söyleyeyim!

bu oyuna başladığımda çok küçüktüm. konuşmada geçen bir ismi çeker, onun tipini kafamda canlandırırdım. tabi ki karakterle ilgili bilgi verilmesi kafamda yarattığım profilde isim kadar etkili. ayrıca var olan görüntüye isim etiketlemesi de yaparım bu da oyunumuzun ikinci bir ayağı.

isimleri kafamda tipe göre kategoriledim ve aynı isimdeki insanların hep ortak noktalarını buldum. oyunun aslında ne kadar gerçeğe uygun olduğunu isim ve ortak özellik eşleşmesi sonucunda bizzat kanıtladım zamanla.

isimlerle ilgili genellemelerim sadece tip olarak değil tabi ki. mesela senem' leri sevmem gibi bir genelleme yapabilirim size hemen. sevmediğim erkek isimleri de var, yok değil. şimdi burdan her ismi verip fazlasıyla deşifre olmak istemiyorum. sırma larım hep tombiş ama bir o kadar tatlı olmuşlardır mesela. mahmut lar bıyıklı, şimdi bi mahmut düşünün ki bıyığı olmasın... ben mahmuta mahmut demem mahmut bıyıklı olmadıkça! özge ler neşeli olur sonra. aylin ler ağırbaşlı görünümlü, ama içten içe eğlenceli. murat lar içine kapanık, burcu lar havalı, cihan lar şımarık, ercan lar kepçe kulaklı (canım ercanım, seni buralarda afişe ettiğim için pişmanım!). tolga lar var sonra... tipsizini de gördüm, çok yakışıklısını da. şımarığını da, ağırbaşlısını da. onların ortak noktası ise şeytan tüyü olsa gerek... bu kızlar neden hep hastadır tolgalara?

pot kırarım, birilerini incitirim diye korktuğumdan örnekleri çoğaltamamam. sayısız isim ve özellik sayarım aslında otursam. ama isim bu, nokta atışı yapma riskim oldukça fazla. yine de bir arkadaşınızla ilgili mikro karakter tahlili isterseniz, herbokubilenadam'ın da bahsettiği facebook testlerinden daha güvenilir bilgiler verebilir, yıllarca kazandığım deneyimlerimi sizinle paylaşabilirim.

buradan tüm sırmalarımı, özgelerimi, aylinlerimi, ercanlarımı, muratlarımı, burcularımı,tolgalarımı ve cihanlarımı öpüyor, beni çok da ciddiye almamalarını umuyorum! senemler beni ciddiye alsa iyi eder!

Dünyanın En Tuhaf Mahluku

2009-03-22T22:39:00.006+02:00

Nazım Hikmet Ran 1947' de yazmış bu şiiri. Yerel Seçim öncesi Genco Erkal'ın sesinden hatırlamak yerinde olur belki..

Akrep gibisin kardeşim,

korkak bir karanlık içindesin akrep gibi.

Serçe gibisin kardeşim,

serçenin telaşı içindesin.

Midye gibisin kardeşim,

midye gibi kapalı, rahat.

Ve sönmüş bir yanardağ ağzı gibi korkunçsun, kardeşim.

Bir değil,

beş değil,

yüz milyonlarcasın maalesef.

Koyun gibisin kardeşim,

gocuklu celep kaldırınca sopasını

sürüye katılıverirsin hemen

ve âdeta mağrur, koşarsın salhaneye.

Dünyanın en tuhaf mahlukusun yani,

hani şu derya içre olup

deryayı bilmiyen balıktan da tuhaf.

Ve bu dünyada, bu zulüm

senin sayende.

Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer

ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak

kabahat senin,

— demeye de dilim varmıyor ama —

kabahatin çoğu senin, canım kardeşim!

the tree of egoism

2009-03-19T17:24:00.005+02:00

iletişim minimum iki kişi arasında olur.

nerde çokluk orda bokluk görüşünden yola çıkarsak iletişimin en kolayı iki insan arasında olmalı.

iki insan birbirini anlayamıyorsa eğer, daha fazlasının hiç şansı yok.

yine de iki kişinin anlaşması onlarcanın anlaşmasından daha zor bazen, neden?

çünkü iki kişiyken "ben" kavramı daha merkezde.

"biz" in yerini "ben" aldığında, "sen" in çaban boşuna!

"biz" konuşabiliriz ancak, "ben" ler ve "sen" ler tek başlarına konuşamazlar.

bu yüzden sanırım "ben" kalmayı seçtiğimizde susuşumuz.

peki bir insan "ben " olarak kalmayı neden seçer ki?

yeşil hırka can be your hero baby!

2009-03-19T17:11:00.004+02:00

insanlar hayatlarındaki en ufak kararları dahil kayıt defterine yazarlar. pembe hırka yerine yeşili aldım üç yıl önce. çünkü yeşil benim en sevdiğim renk. doğumgünümde yeşil hırkamı giydim geçen sene, çünkü yeşil bana yakışır. tanıştığımızda yazdı, üşüdüm biraz, annem bavuldan yeşil hırkamı çıkarıp sırtıma örttü. çünkü benim sırtım hemen tutulur. yıllar önce aldığım yeşil hırka tanıştığımız gün oturup konuştuklarımızı düşünürken sarıldığım beni sıcacık tutan o yeşil hırka. belki pembe olsaydı böyle olmazdı! kelebek etkisi dedikleri bu işte. butterfly effect of the yeşil hırka!

hayatımı değiştirecek kararlarda zorlanmadım da, hayatımı değiştireceğini bilmediğim o küçücük kararlarda başımı iki elimin arasına alıp sallayarak durduğum yerde çömelip kaldım! küçücük bir şeydi o karar boşlukta. pembenin çok yakıştığını söyleyen tezgahtar kızın gözleriyle yıllardır yeşil müptelalığını gördüğün kendi gözlerinin arasında sıkışıp kalmaktı aslında. ya pembesini alıp çıkacaktın, ya da yeşilini. peki ama pembe hırka onu düşünürken sarıp seni ısıtacak mıydı yine?

işte bu önemli, küçücük kararların hayatımızın domino taşlarını bir nefeste devirmeye başlayışı. durdurmanın yolu yok, onlar birbiri üzerine devrilerek yol alacaklar ve sona erdiğinde ortaya çıkan şekil ya yüzümüzü güldürecek ya da tam tersi. ama biz hiç bir zaman bu son tablonun o küçücük seçimin ürünü olduğunu bilmeyeceğiz aslında. keşkelerimiz hep başka zamanları ıskalayacak. zaten hiç bir keşke 12den vurmaz!

ne demiştik insanlar hayatlarındaki en ufak kararları dahil kayıt defterine yazarlar. kaldı ki hayatlarını değiştirecek kararlar verirler zaman zaman. dediğim gibi hayatımı değiştirecek kadar büyük kararları hiç zorlanmadan verdim hep. çünkü benim "karar kayıt defteri"m olduğu gibi "büyük kararlar öncesi planlama ve organizasyon defteri"m de var. başına oturup saatlerce yazıp çizerim, beş kişiye sorarım ama birinin fikrini aklımda tutarım onu da değiştirirm sonra. ve sayfalarca karalamanın ardından bir karara varırım. sağlamasını yaparım önce öğretmen eksik not vermesin diye, sonra bulduğum soncun altını kırmızı kalemle çizer kutu içine alırım! zamanı geldiğinde vereceğim karar kafamın içindeki o karalama defterinde kırmızıyla vurgulanmıştır.

kafamı planlama ve organizasyon defterine gömüp karalamaya başlarım dedim ya, ben bunu çok da çaktırmadan yaparım aslında. o kadar önceden başlarım ki çalışmaya kafamda, ben bile farkedemem ne zaman bindi o taşlar üstüste. dersini düzenli çalışan bir öğrenci gibi ,yani aslında hiç olmadığım gibi, her dersin önemli bilgilerini üst üste koyup karşıma çıkışlarını beklerim sanki. bir de o defterler üzerinde aklını yitirenler var. verecekleri karar hem kendilerinin hem de çevrelerinin kurdu olur, ince ince törpüler onları, birbirlerine uyan noktalarını köreltir, uzaklaştırır.

verdiğimiz o kocaman kararların altında ezilirken sümüğümüzü atar gibi verdiğimiz o küçük kararların nereye vardığını göremiyoruz pek. ortaokulda bi laf vardı, o tenefüste gizlice sevdiceğin defterine yazılıp ders boyunca okudu mu diye bakılan sözlerden. "güllerin peşinde koşanlar, ayakları altında ezilen papatyaları görmezden gelirler" diye, ya da buna benzer bişey. bak bak, ne söz be! ne saçma salak gelmişti bana bu söz, kalbimiz kadar beyaz sayfalara yazılan diğer sözler gibi. benim için "unutursan küserim mektubumu keserim" den farkı yoktu. pek bunun için söylenmiş olmasa da, ne demek istediğimi özlü bir sözle de vurgulayayım dedim. bloga yazdım diye hayatımın felsefesi olacak değil, şımarıklığın alemi yok!

bu benimki "sliding doors" (rastlantının böylesi) bakış açısı evet. yine de bence küçük kararların da peşine düşmeliyiz biraz, dolaptan ters çıkarılmış halde kolu sarkan tüylenmiş yeşil hırka da mutlu edebilir çünkü bizi bazen! zaten üstün dökmen yıllarca o minimalist programında bize bunlardan bahsetmedi mi?

üfle!

2009-03-18T00:13:00.000+02:00

bu bir doğum günü yazısı.

oturursam 23 yıla ait 23 en güzel gün bulabilirim, ya da 23 en kötü gün, 23 "iyi ki", 23 "keşke", 23 milyon tane şey. 23 kişiden saçma sapan ya da çok da gerekli nedenlerden özür dileyebilirim, ya da 23 kişiye saçma sapan ya da çok doğru nedenlerden teşekkür edebilirim. 23 filmindeki gibi hayatımın her sokağını 23 numaralı caddeye çıkarabilirim. 23rd avenue ya da 23rd square... ama bu yazı bunun için değil.

86 yılının 13 martı gecesi, 36 yaşındaki huriye hanım geçen gece bana söylediği gibi "bir sancılandı, bir sancılandı..." bebeğin ölü sanılması, apar topar sezeryana giriş, 2 ay önce gerçekleşen doğum, küvezde geçirilen günler, yaşayamayabilir korkusuyla üzerine titrenen bir bebeğin hastaneden çıkışıyla son bulur.

her doğumgünümde tam da pasta üflenecekken annemin, babamın ve doğumdan sonra beni görmüş çoğu insanın aklına o erken gelen bebeğin görüntüsü düşer. bir hafta sonrasını görür müyüz diye bakılan o kel ve çirkin bebek, 23 yaşına gelmiş de utanmadan hala mum üflüyor! arkadaşlarımın çoğu zaman dediği gibi:
hande the prematüre! kronik kansızlığı olan, hep hasta, mızmız kız!

20 yaş çok koymuştu bana, sonu sıfırla biten yaşlardan korkacaksın zaten. mesela 10, sınıf itibariyle önünde bir hedef belirir hemen ya takdir alacaksın ya teşekkür! sonra 20, sonu sıfırla biten son kutlanası yaş. 30 u görmedim henüz ama muhtemelen benim arkadaş grubumda umutsuz ev kadınları tadında kutlanacak... alışveriş, kuaför, topuklu ayakkabılar ve şarap içmekten sırası gelmeyecek bir pastayla...

23 yılda çok şey biriktirdim ben. peçete koleksiyonu yaptım mesela, sonra sıkılıp burnumu sildm onlara. babamla abimin pul koleksiyonlarındaki pulların hepsinin arkasını yaladığım gibi defterlerime yapıştırdım, benden kurtarabildikleri bir yerlerde saklı durur hala. şeker paketi biriktirdim kolye yaparız diye, annem attı onları. bilye biriktirdim, çok ses çıkardı oynarken yerde ve "aşağıda insan oturuyor"du, onlar da büfede bir kavanozun içinde yerlerini aldılar. büyüdüm biraz, bilet biriktirmeye başladım. tren bileti, konser bileti, tiyatro bileti... arkasında kiminle nereye ne zaman gidildiğinin tarihiyle. sonra bu kültürel bilet koleksiyonu yerini yavaş yavaş bira etiketlerine şarap mantarlarına ve şişelerden çıkan bilyelere bıraktı. katıldığım organizasyonların yaka kartları, kaldığım otellerin oda kartları, ilkokul arkadaşımla ellerimizi sayfanın üzerine koyup kenarlarından kalemle çizerek izini çıkardığımız sarı sayfaların yanında yer aldı zamanla. bir kaç kesik fotoğraf, derste atılan bir kaç not, bir kaç kuru çiçek...

biriktirdiklerim saymakla bitmez. ama ben en çok anı biriktirdim. sıkılmadan, yorulmadan insanların mimiklerini biriktirdim aklımda. gülerken gözlerinin kısılmasını, ağlarken dudaklarının düşüşünü biriktirdim. masaya vurdukları yumruğu biriktirdim, aynı insanların içine sokmak istercesine sarılışlarını da biriktirdim. yanağıma koydukları bir öpücüğü de biriktirdim, itip düşürdüklerinde dizimde açtıkları yaraları da. saymak isteyip de sayamadığım, sayarken aklımda bulamadığım bir çok şey biriktirdim ben böyle hem zamandan hem insanlardan. dakikalar ve saniyeler arkadaşlar, dostlar ve düşmanlarla aynı yerde biriktiler 23 yıl boyunca. ve birikecekler de zihnim buna karşı gelene kadar.

işte ben tüm bu biriktirdiklerimin bir kısmını alıp gözümün kenarındaki kaz ayağı'na koydum. 30 yaşıma geldiğimde belki sizin de hayretle farkedeceğiniz gözümün kenarındaki o çizgilerin arasına sıkıştırdım. bir kısmını dudağımın kenarındaki çizgilere sıkıştırdım, gülerken ve bağırırken ve konuşurken. bir kısmını sol gözümün üstündeki o hep bakılıp da sorulmaya çekinilen "scarface" yara izlerime sıkıştırdım, ufak bir cam parçası ile. bir kısmını iki kaşımın arasına sıkıştırdım sinirlenince, ya da anlamaya çalışırken kafanızdan geçenleri. bir kısmını avuçlarıma sıkıştırdım, bir kısmını açılan yaralarıma...

bir biyolog olarak hafif artizlenerek (artistlenerek değil artizlenerek) söyleyebilirim ki hücreler fazla birkimden yaşlanır. üretir, alışveriş eder, kullanır ve biriktirirler. biriktirdikçe yaşlanırlar, ama biriktirmekten vazgeçmezler. biriktirdiklerim beni yaşlandırıyor biliyorum, ama biriktirmeden olmaz ki!

kupkuru bir sünger gibi atıldı zihnim doğduğumda bu derya denize evet, o günden beri önemli önemsiz bir çok şeyi içine çekip orada tutmaya çalışıyor. unutmak istediklerim oldu, aklıma kazımak istediklerim de. hepsi işte; aklımda tuttuklarım, tutamadıklarım, bıraktıklarım, bırakamadıklarım, beni bırakanlar ya da benden habersiz zamanın akışına kapılıp zihnimin bıraktıkları... ben tüm bunların ortasında kimine göre "henüz 23 yaşında" kimine göreyse "maşallah 23 yaşında" biriktirdikleriyle yaşamaya çalışan o mızmız kızım hala! mızmızlanmadığım ve asla mızmızlanmayacağım tek konuysa biriktirdiklerimin beni yaşlandırıyor olması.

belki 30. yaşımda da klavyeyi önüme alır biriktirdiklerimden bahsederim. sonu sıfırla biten yaşlarla ilgili düşüncelerim değişmiş olur belki o zaman. yaşım itibariyle biriktirdiğim anılar değişir, biriktirdiğim köpek öldüren mantarlarının yerini yıllanmış fransız şarapları alır belki de. anılarımı sıkıştırdığım bu gençlik çizgileri yerini olgunluk çizgilerine bırakıp derinleşir biraz daha bir türlü düzenli kullanamadığım cilt bakım ürünlerine rağmen.

30. yaşımda burada olursam eğer, ve olursanız siz de göreceksiniz ki 30 yaşındaki o mızmız kadın da bir tek biriktirdiklerinden şikayet etmeyecek! zamana saydıracak yine, her bir hücresinin biriktirdiklerine saydıracak tek tek, güneşe saydıracak, kozmetiklere ve giremediği pantolonlarına saydıracak, balayına giderken bindiği otobüsün biletini sakladığı o renkli kutuya ve biriktirdiklerine sarılarak ve hiç bırakmadan!

P.S: biriktirdiğim herkese ve herşeye ;
ben değil hayır, siz iyi ki varsınız!

short skirt, long jacket

2009-03-12T13:55:00.012+02:00

cake dinlemek bana her zaman iyi gelmiştir, her şarkı gibi cake şarkılarının da sözlerine takıldığım olur sık sık. en sevdiğim ve en çok eğlendiğim şarkılarından biridir short skirt, long jacket.

herkesin kafasında biçimlendirilmiş bir taslak halinde, her an yeni tanışılan insanlarla karşılaştırılmak için hazırda bulundurulan bir sevgili profili vardır. çok takıntılı olanlarımız için bu taslak külkedisi masalındaki cam ayakkabı gibidir, sevgilinin ayağı ya ona uyacaktır ya da uymayacaktır.. sıkıştırıp tepiştirerek bir süre uydurmaya çalışılır.. takıntısız olanlar taslağa son bir kez göz atıp, belki derin bir iç çekerek onu yerine kaldırır belki de yırtıp atar ve yoluna devam eder..

bu bahsettiklerim ortada herhangi bir aday olduğu durumlarda geçerlidir tabi ki, hiç aday yokken ya bu taslağın çizgileri derinleştirilir ya da çaresizlikten elde taslak maslak kalmaz!

yine de herkesin kafasında bir taslak vardır, cake in de var.. bir çok erkeğin hislerine tercüman olmuşlar bu şarkılarında.

I want a girl with a mind like a diamond
I want a girl who knows what's best
I want a girl with shoes that cut
And eyes that burn like cigarettes

kadın zeki olsun, ama çok da değil. idaresi kolay olmalı, öyle her boku bilen kadını kimse sevmez. en iyisini bilmeli evet, ama her bildiğini söylememeli. bir erkeğin düşünemediğini düşünmeli zaman zaman, ama erkeğin düşünemediğini vurgulamamalı çünkü bir erkek her şeyi düşünür! onun aklına gelmeyen bir şey varsa o an düşünülmemesi gereken bir şeydir. aslına bakarsanız her şeyi bilen, her konuda fikri olan ve öğreten adam triplerinde, bildiğini sizinle kafanıza vura vura paylaşan insan erkek de olsa kadın da olsa çekilmez. b.s.g bu insanlara söylenecek en güzel sözdür. kadın aptal da olmamalı, aptal kadın ömür törpüsüdür. aptal adam da ömür törpüsüdür. aptal kadın testosteron varlığının dayanılmaz ağırlığı sonucu çekilebilir zaman zaman; ama östrojen seviyesi tarihinin pikini yapsa dahi aptal adamı tolere edebilecek kadar güçlü olamaz. aptal adam aptal kadın içindir, aptal kadın ise uygun zamanda her erkek için yaratılmış olabilir.

I want a girl who gets up early
I want a girl who stays up late
I want a girl with uninterrupted prosperity
Who uses a machete to cut through red tape
With fingernails that shine like justice
And a voice that is dark like tinted glass

şarkının bu kısmı henüz memuriyet ya da iş hayatına başlamamış, öğrenciliğin dibine vurmuş erkeklerin ağzından olmalı.. al bundy kıvamına gelmiş, televizyon karşısında bir eli pantolonunun içinde diğer eli kumandanın hakimiyetini asla bırakmayan erkeklerin hayali değil bunlar . bünye bir kez al bundy kıvamına geldi mi, geç yatan kadın sıkıntı yaratır. geç yatan kadının beklentileri farklıdır, geç yatan kadın eğlence ister, aşk ister, meşk ister, sarhoş olmak ve dans etmek ister.peki al bundy ne ister? mehmet ali erbil'le 50 sarışını izleyerek uyumak! oysa zaten kendisi de geç yatan öğrenci adam, sabahlara kadar eğlenen ama tüm o hareketli ve karmaşık yaşam içinde kendisine huzur veren kadın ister. öğrenci adam her zaman al bundy den çekicidir, eğlencelidir. evet yazarımızın düşüncesi belli;

I want a man who gets up early
I want a man who stays up late
I want a man with uninterrupted prosperity

ojeli erkek sevmiyorum!

I want a girl with a smooth liquidation
I want a girl with good dividends
At Citibank we will meet accidentally
We'll start to talk when she borrows my pen

böyle romantik tanışmaların başrol oyuncusu, oyun kurucusu olmalarına rağmen erkeklerin böyle hayalleri olduğunu bilmiyordum hiç. belki de bu sadece cake in şarkıyı kızlar için daha sevilebilir yapmak adına yazdığı iki satırdan ibarettir. köşeyi dönerken çarpışıp elindeki kitapları toplamana yardım eden uzun paltolu, dar gömlekli adamlar; günümüzde citibankta kalem isterken tanıştığın dar kesim takım elbseli janti adamlara dönüşmüş. jölelidir onlar bi de, maniküre gittiklerini düşünmek bile istemiyorum! ziraat bankasında öğrenim kredisi borcumu ödemeye gitmişken ve çantamdaki milyon şeyin içinde kaybolmuş bi şekilde kalem ararken; kot pantolonunun cebinden emektar kalemini çıkarıp bana gülümseyerek uzatan dağınık saçlı biri benim daha çok hayal edeceğim türden..

I want a girl with a short skirt
And a loooong jacket !!!

ve cake in nakaratta da dediği gibi, aslında sadede gelinirse; her erkek, incecik bacaklarını kısacık eteğiyle sergilerken bir yandan da uzun ceketiyle olaya gizem kazandıran victoria's secret yılbaşı defilesinden fırlamış o kızlardan ister.

şarkının sözlerini yazanın taslağından bahsedecekken, yazıma genellemelerle dolu ama çoğu tecrübeyle sabit günümüz erkeğinin taslaklarını da sıkıştırmış oldum böylece. aslında şarkıyı ilk dinlediğimde yazmayı düşündüğüm şeyler çok farklıydı, vardığım nokta bambaşka.

son diyeceğim şudur ki, ziraat bankasında tanışan kareli gömlekli bir erkekle mini etekli bir kızın aşkı üzerine daha fazla şarkı yazılmalı... ve elde avuçta karalanmış ne kadar taslak varsa, binlerce parçaya bölünüp yakılmalı!

P.S: emektar kalem tabi ki arka kapağı kayıp ya da çiğnenmiş kahverengi rotring!

şarap

2009-03-07T00:55:00.008+02:00

Şarap

Saat onikiden sonra,
Bütün içkiler
Şaraptır

Cemal Süreya

adamlar vardır, o zamanda yaşasaydım arar bulurdum dediğim. nazım hikmet bunların başında gelir. piraye nin gözlerine, vera nın altın sarısı saçlarına yazdığı şiirlerden daria nın yaralı parmaklarına, çillerine de yazsın diye sırf, "bütün kadınlarımı aldattım" dizesine sıkışmayı göze alarak arar bulurdum.

cemal süreya sonra gelir. bir kaç kelime seçer her gün kullandıklarınızdan, yan yana koyar onları ve siz yanyana gelen o kelimelere çakılı kalırsınız yıllarca. beklersiniz bir gün bir adam "kapı aralığında soluğundan öptüm seni" desin diye...

cemal süreya altı kelime seçmiş bu gece benim için. bu gece cemal süreya' nın altı kelimesine takılmadım sadece. menüde şefin spesiyali ömer hayyam!

cemal'i aldattım bugün, nazım'ın kadınlarını aldattığı gibi aşkla!

Cennette huriler varmış, kara gözlü
İçkinin de ordaymış en güzeli
Desene biz çoktan cennetlik olmuşuz
Bak bir yanda şarap, bir yanda sevgili..

Ömer hayyam

zaman

2009-02-24T12:17:00.006+02:00

"biri çıkar karşına, bir yanını görürsün, aslında sana çok uyacaktır da zaman doğru değil diye düşünürsün. kafanda şöle dersin " bi 5 sene sonra çıkacaktı karşıma, o zaman her şey çok güzel olurdu". ya da tam tersi; "ben seni geç buldum" dersin. sana göre o doğrudur da, zaman yanlıştır. ben düşündüm böyle şeyler şimdiye kadar, karşıma çıkan adamlar hakkında." dedim.

sonra

"ben doğru zamandayım, sen doğru zamandasın, zaman doğru. hayır öyle değil işte. ne suç ne de nitelik zamanın aslında. zaman kahramanlardan uzak, çaresizlikle suçlanacak en uygun şey belki... bunca zaman yanlış noktada durmuşum. doğru olan zaman değil, doğru olan benim. doğru olan sensin ki bu çok güzel. doğru olan biziz, işte bu şahane! hey zaman, peşini bıraktım; bizden bağımsız ak istediğin gibi!" yazdım.

bizim aslında ömrümüzün en yanlış zamanında doğru diye adlandırdığımız şeyleri bulmamızdan bahsetmiş. yani işin içinde doğru varsa, yanlış da var. hatta başlı başına doğru-yanlış sınıflandırması hata. evet belki de, üzerinde düşündükçe kendi söyledikleriyle de çelişiyor insan.

çoğunlukla "o zaman öyle olması gerekiyormuş" derim. bakınca yanlış insan görmem hiç geçmişimde, o zamanın doğrusuydu derim. yani yine zamana takılırım. onun için doğru zamanmış, şimdi yanlış aslında bakınca. halbuki dün gece "zaman kahramanlardan uzak, çaresizlikle suçlanacak en uygun şey belki" diye yazdım. aklımın sınırlarını zorluyor üstünde düşündükçe. zaman sunay akın'ın sevgilisyle kendisine benzettiği yan yana iki tren rayı gibi. bir doğru bir yanlış çizgi, yanyana akıp gidiyor hayat boyu. ve biz o rayın üzerinde yol alıyoruz gideceğimiz yere. iki raya da basıyoruz ayaklarımızı, ikisinin de üzerinde yükseliyoruz. bir ayağını kaldırmak ne mümkün, ama işte bazen baktığımız yerden diğer ayağı görmezden geliyoruz.

bu tesbitten sonra pastaya takılıyorum. bir masada oturmuş önümzdeki masaldan fırlama pastayı yavaş yavaş her lokmanın tadına vararak yiyoruz diyor.. işte diyorum bahsettiği yanlış bu olmalı, bir kavanoz nutelladan daha hayranlıkla yediğim o pastanın içinden çıkan ufacık bir ceviz kabuğu... ya da hafif küf kokulu bir frambuaz.. işte bizim yanlışımız ancak bu kadar, tabağın kenarına bile çıkarmayı düşünmeden yutkunup yemeye devam edeceğimiz türden. o kocaman lezzetli pastanın yanında önemsiz derecede küçük.

kabul ediyorum yanlışlar içinde doğrular, doğrular içinde yanlışlar olduğunu. yine de aklımın bir köşesinde benim, onun, pastanın ve hatta sandalyeler ve masa dahil her şeyin doğru olduğu fikri kalıyor. çünkü ben yanlış yapmaktan deli gibi korkan ama yine de kendinden beklenmeyecek şekilde yaptığı yanlışlara bile bağlanan biri oldum hep. yine de, sürer takıntılı doğru arayışım.

zamanın soyutluğu içinde doğrunun izini süren ben, hayali bir pastanın lezzetini alıyorum damağımda şimdi... gözlerimi kapatıp başımı iki yana sallıyorum ve ağzımdaki lokmanın damağımla dilimin arasında ezildiğini hissediyorum... dişime takılan o küçük ceviz kabuğunu önemsemeden yutup, çatalıma bir lokma daha alıyorum!

mmmmmhh!

hey!durun!

2009-02-19T23:13:00.008+02:00

yere bakarak dönüyorum, uçuşan kırmızı etekten ayaklarımı görmeye çalışarak. kırmızı babet aradım bu elbisenin altına bir zaman.. bulamadım henüz, ama ben ayaklarımda kırmızı babetler görüyorum. oz büyücüsündeki dorothy'nin ayakkabıları gibi, kırmızı ve parlak. belki şebnem ferah'ın ayakkabıları da böyleydi, "kırmızı rugan ayakkabı"ları. siz durun, ben dönerim!

filmlerdeki kırmızı elbiseli ya da kırmızı paltolu o küçük kızlar gibiyim, kahramanların arkasından geçiyorum gidiyorum. dikkatinizi çekiyorum evet, gözünüz takılıyor. ama önemsiz bir ayrıntı bu, aslında oyun benim çok önümde oynanıyor.

oysa geçen gün doğduğum günü yazdım sitenin birine ve bana "dünyanın senin etrafında döndüğünü zannediyorsun, öyle olmadığını anladığında da depresyona giriyorsun" dedi. kimse dönmesin benim çevremde durun, ben dönerim! filmlerdeki karpuz kollu, kocaman uçuşan etekli elbiseler içinde dansederek dönen kızlar gibi, ben dönerim siz durun.

çünkü zaman ben döndükçe akar. aksiliklerin, kötülüklerin, yalanların ve çekişmelerin sabitliğinde, ben kendimi tek değişken yaptım. ben dönüyorum ve baktığım yerden onlar zaman zaman görünüp zaman zaman eteklerimin altında kalıyorlar. ben döndükçe eteğimdeki çiçekler arasından görüyorum asık suratları, ve işte gerçek o zaman kaldırılabilir oluyor. elimden yakalayıp "başın dönecek" diyerek durdurmaya çalışmayın beni sakın. siz durun çakıldığınız yerde, ben dönerim!

yıllar önce okuduğum bir kitapta dansederek insanları peşinden sürükleyen josephine olmak istemiyorum artık. josephine bir ölü! ben sahnedeki coşkunun veya sahnedeki hüznün arkasından geçip giden o kızım. benim derdim sahnedeki oyunla değil, benim derdim eteğimin ucundan görünen ayakkabılarımla. ve ben kanlı canlı ordayım, gözünüze takıldığım yerde. siz durun ben dönerim, çünkü zaman ben döndükçe akar!!

isn't it ironic, don't you think?

2009-02-12T16:26:00.011+02:00

"isn't it ironic, don't you think?" der Ironic şarkısında Alanis Morissette.

hayatın her koşulda kaldırılabilir bir espri anlayışı var. en adi eşek şakaları dahil buna, şu yapanı gözünüzü kırpmadan çekip vuracağınız türden. karşınıza geçmiş size yaptığı şakaya karnını tuta tuta gülen şekilsiz bir surat bulamayınca, sineye çekiyorsunuz mecburen. içinizde kadercilikten isyana ışık hızıyla koşuşturan cümleler biriktirerek.

işte o eşek şakalarının birinin altından kalktım ben daha yeni. okumam gereken yüzlerce sayfa kitap ve makale, girmem gereken sınavlar, aylardır okulun karşısında gitmek istediğim bara otobüs penceresinden bakıp iç geçirerek katettiğim ev yolu (ne yazık ki aylardır hiç bir arkadaşın evine, hiç bir kafeye sapmamış ev yolu!), evde sorunlar, otobüste hep pas ve ter kokan bir adam ve en kötüsü uzun bir beraberliğin içinde uzun bir yalnızlık, verilmesi gereken bir karar ve ardından yüzleşilmesi gerekenler... işte bu hayatın şakasının eşek olan kısmıydı.

kafamda bu pis şakayı yapanın o pis sırıtışını canlandırarak ben bir süre "çok mutsuzum" cümleleri sarfettim. hayır burda o tıkanır gibi nefes alışıyla "muuutsuuuzzzsun (hııh) benim gibi, muuutsuuuuuzzzusuun (hııııııh)" diyerek serdar ortaç girmiyor! aksine tam burda bob dylan'ın mr tambourine man'i üzerine yazılmış, beklenmeyecek yorumuyla müslüm gürses " hayat berbat" diyerek giriyor. ve playlistte ömrümüzün en acıklı şarkıları dönüyor.. ben böyle kendimi beni derinlerine çeken yapış yapış bir bunalımın içine bırakmışken hayat bi yerlerde bu eşekliğini şakaya dönüştürmenin peşine düşüyor.

dersler bitiyor, sınavlar güzel geçiyor, daha bir çok şey. ama asıl benim gibi hayatı boyunca yalnızlıktan korkmuş birini nasıl mutlu edeceğini çok iyi biliyor. başlangıçtaki bir msn penceresi, bir mesaj, bir telefon, bir şehirlerarası yolculuk, bir dolmuş parası, bir son durak, bir merhaba, bir nefes yanık nargile, bir çevir-aç kapak, bir kaç adım, bir bira daha, bir gece, bir gün, bir hafta oluyor... öylece bırakıyorum kendimi, daha çok şey olsun diye umarak!

hayat yalnız bırakırken ne kadar acımasızsa, yalnızlığını alırken de o kadar cömert davranıyor. iliklerinden bile çekip alıyor yalnızlığı, içinde kapalı tek bir tozlu oda bırakmayıncaya kadar açıyor kapılarını. içine yeni birini koyuyor, ve o biri o bomboşluğun içinde elini en küçük eşyaya bile süre süre dolaşıyor kendinden emin, pervasız. "dur yapma, ben her gidenin ardından elimde bir bez bütün parmak izlerini ovalayıp çıkarmaya çalışıyorum" diye engel olacak oluyorum, beceremiyorum. aklımda hayatın o pis surat ifadesiyle karnını tutarak bana gülüşü.. "tamam" diyorum, teslim oluyorum. mutluluk, hemen ardından geldiği mutsuzluğun ironisi oluyor. ve ben biliyorum hayat orda bi yerde bir sonraki eşekliğinin peşinden koşuyor. "yine de değer!" diyorum bakınca şimdi. "yeter ki bana bu izleri de sildirme bir gün.."diye pazarlığa oturacak oluyorum, boşuna..

and life has a funny way of helping you out
when you think evertyhing's gone wrong
and everthing blows up in your face
and isn't it ironic...
don't you think
a little too ironic..
and yeah i really do think...

şimdi mutluyum, ama biliyorum oralarda bir yerlerde yeni oyunlar kuruyorsun! bu sefer oyununu yalnızlık üzerine oynayamayacaksın! çünkü yıllarca sırama yazdığım gibi, biz düşlere inanırız!

PS: playlistte yeni türkü.. şarkının adını verecek değilim, azcık kafanızı çalıştırın!

turuncu

2009-02-10T16:38:00.006+02:00

okulun en güzel kızı olmadım hiç, sınıfın da. ya da en havalısı, en populeri, en çok dedikodusu yapılanı falan.. benim kulvarım ayrıydı, uzun düz saçlarını rüzgara savuran kızların karşısında durmadım.

eğlendim ben, eğlendirdim de. üç pas atabilmek için soluk soluğa bahçeye koştum, kantinde sıraya girmeden karışık alabilmenin yöntemlerini buldum, merdivenlerden seke seke düştüm, defalarca burktuğum ayağımla kucaklarda sağlık ocağına kaldırıldım, kavga ettim, ayırdım da zaman zaman. saatlerce oturup merdivenlerde sohbet ettim, okulu astım, kahveye kaçtım, pencere önünde dedikodu yaptım. masa üstünde bozuk parayla maç yaptım, arka bahçede papatya falı baktım, en pis şakaları yaptım, bana yapılanlara en çok kendim güldüm.

kızların o meşhur hatıra kutularından bende de var. benimki biraz farklı ama. efes pilsen sponsorluğunda oluşturulmuş izlenimi yaratıyor ilk bakışta, bira etiketlerinin arkalarında isimler, imzalar... şişe kapaklarında yazan tarihler, şarap mantarları, konser biletleri, kokteyl karıştırıcıları, pasta mumları, bir tutam çimen bile var... sonra kuru çiçekler çıkıyor diplerden, kurtarıyor durumu biraz. en altta da kağıt parçaları; bir gazete kenarına yazılmış iki satır şarkı sözü, çizilerek verilmiş tarifler, kesilmiş fotoğraf parçaları, kuru papatyalar sonra...diplere indikçe zaman geriye akıyor, liseden bir kağıt geliyor elime.

lisede çok sevdiğim bir arkadaşımdan; koridorlarda itişe itişe yürürken yıllar önce şimdi yıllardır görüşememenin üzüntüsünü çektiğim. her günü beraber geçirmenin verdiği alışkanlıkla, yanılgıyla belki de biraz da, ama en güzeli asla unutulmayacak kadar güzel bir heyecanla yazdığı şarkının sözleri, hala okuyunca beni çok mutlu eden son satır... tekrar okur okumaz hemen bir word açıp yazdım şiiri, bi yerlerde şarkının kaydı da vardı onu aradım sonra. volkanı yakaladım nette, yazabilir miyim bununla ilgili bir kaç şey dedim, hatırlayamadı şarkının sözlerini. yolladım ona da, özür diledi benden " bu kadar kötü olduğunu bilmiyordum" diye.. çok güzeldi aslında, mektup yazıldığında, şarkı dinletildiğinde tam o gün orda güzeldi, şimdi güzel olması gerekmez. şimdi güzel olan bira kapakları arasından çıkması, yüzümü güldürmesiydi. güzel olan lisedeki o kısa saçlı turuncu kafalı kızın o şarkıda kendini görmesiydi. şarkıların sadece saçlarını rüzgara savuran kızlara değil, burktuğu bilekleriyle seke seke tenefüste voleybol oynamaya koşan turuncu kafalı kızlara da yazılmasıydı güzel olan.

ve çözdüğü testin iki şıkkı arasında kafasını kaldıran bir çocuğun, "gördüğüm her şey dünyamda turuncu.." diyecek kadar temiz olmasıydı.

...

ağladım her yağmurda

durdum, sustum ben en sonunda

ve gördüm her şey dünyamda turuncu...

işte kırmızı balık da burdan geliyor.. bir şarkının iki kelimesinde kendini arayan bu kızın bazen oralarda bi yerlerde kendini bulmasından. pilli bebek şarkının adını berrak koyuyor, o bira etiketinin arkasına adını "kırmızı balık" diye yazıyor. çocuk işte, hayatını küçücük bir kutunun içinde saklıyor!

pieces of you-ugly girl

2009-02-04T12:08:00.007+02:00

Jewel, o yumuşacık sesiyle Pieces of You söylüyor, otobüste kulağıma.

erken kalkmışım yine, aynaya bile bakmadan çıkmışım, gözlerimin altında on sene sonra görmem gereken torbalar.. saçlarım beni ele geçirmek üzere, üzerimde uyumsuz kıyafetler, tırnaklarımı kanatmışım, hava soğuk. otobüs yine tıklım tıkış, elimde çantalar-kitaplar ayakta durmaya çalışıyorum. bir de kulağımdaki kulaklıklarla kendimi otobüsten izole ederk akıl sağlığımı korumaya...

Jewel, o yumuşacık sesiyle Pieces of You söylüyor kulağıma.

biriktirdiğim hatalar zinciri var aklımda, onları düşünüyorum, sonra hata olmama ihtimallerini düşünüyorum, mutlu bile oluyorum bir an. sonra "x ne der, y ne düşünür, z benim hakkımda neler kurar!" düşünceleri istila ediyor kafamın içini. işte mutsuzluk orda başlıyor.
eskiden hata yapabilme lüksümüz vardı, onu geri istiyorum. hatalar yapardık, dünyalar alt üst olurdu, ama ertesi gün bambaşka şeylerin peşinden koşardık unutup. hata yapabilirdik ve telafi edebilirdik. zaman o zamanlar daha mı hızlı akıyordu ne, yaptığımız hataların üstünü hemen kapatmak ister gibi?

ben şimdi hala hatalar yapıyorum, hata olmadıklarına inanmak isteyerek, "o zaman öyle olması gerekiyormuş" cümlelerini kuracağım zamanları bekliyorum. biliyorum gelecek. çünkü ben hesabını veremeyeceğim bu defterin, belki de yazdığım en güzel defter olacağına dair saklı bir inanç da taşıyorum içimde. hatalar yapıp telafi edebildiğimiz zamanlara ait bir heyecanla oturdum bu defteri yazmaya. bu yüzden "olması gereken"in bu olduğuna inanmak isteyişim.

Jewel, o yumuşacık sesiyle "She's an ugly girl, does she make you feel safe?/Ugly girl, ugly girl, do you hate her/Cause she's pieces of you..." diyor kulağıma.

şimdi bana sırtında onlarca yanlış taşıyanlar hesap soracak, dün'lerini silip benim şimdi'mi tartışacaklar sabah ve öğlen ve akşam...benim yanlışlarımı bulmak mutlu edicek onları biliyorum, sırtlarındaki yükü hafifleticek biraz..otobüsten inene kadar bunu düşünüyorum.

evet diyorum sonra, i am an ugly girl, cause i am pieces of you...!

2009-01-29T00:40:00.006+02:00

bir kedi sırtında ve boynunda dolaşan elin altında nasıl kıvrılarak mırıl mırıl uyursa öyle,
bir çocuk dinlediği ninninin dizeleri arasında nasıl gözlerini kaparsa öyle,
öğle uykusunda annemin elini tumadan uyuyamadığım gibi; elini sıkı sıkı tutarak,
babamın koynunda uyurken beni bırakmasından korkarak yakasına yapıştığım gibi; elimi yakana dolayarak,
sarılan kolların içinde kaybolur gibi,
uyusam..
uyusak..

uyusak, ve bir rüyada uyansak, yazdığımız hikayeler gibi, kurduğumuz hayaller gibi..
kimbilir belki de Pamfilya'da...

"gel beni uyut.
senin uykunla uyut."
süreyya berfe

Ayrılık Şarkısı

2009-01-24T22:49:00.005+02:00

bugün küskün bir gün var masamda
bütün ayrılıklardan arta kalmış
ayrılık usulca büyür içimde
sonra usulca uzaklaşır

aramızda ne yer var ne de zaman
ne başka bir yüz ne başka insan
ayrılık saksıdaki çiçeklerimiz gibi büyür
sessiz ve nedensizce durmadan...

Ezginin Günlüğü

ben benim diye.. ya da sen sensin diye... saksıdaki tohum bu yüzden.

biz onu zamanla suladık. şimdi açan çiçek, kimin canını yakmaz ki?

Kedi-Pilli Bebek

2009-01-18T13:21:00.003+02:00

Dinle beni küçük kedim
Bakışların kararmadan
Tırnakların körelmeden
Ve hiç bir zaman denemeden
Anlayamazsın
Anlayamazsın

Benim sevgimi almadan
Şarabımdan tatmadan
Hüzünlenip dalmadan
Ve hiç bir zaman yaşamadan
Anlayamazsın
Anlayamazsın

"denemek" nedir onu anlattım yıllarca. "denedim ve pişman oldum" ile "keşke deneseydim" in farkını.. günlerce belki aylarca, belki de yıllarca içimde yaşamadığım bir anın pişmanlığını taşımaktansa, yaşadığım bir anın pişmanlığını taşımayı tercih ettim. kimin ne düşündüğünü önemsemeden, belki de şakayla karışık yıllarca taşıyacağım bir yaftayı göze alarak. denedim hep, şimdiye dek. şimdi büyümenin arkasına sığınarak, ve ezilerek sorumlulukların altında, aslında aklımı kaçıracak gibi korktuğumdan "denemek" en uzak kıtadaki en uzak nokta."

Gülümsemen olmadan
Ve sana dokunmadan
Gözlerine bakmadan
Anlayamazdım
Anlayamazdım

Ellerini uzatmadan
Gözlerime bakmadan
Yeni ateşler yakmadan
Ve içinde yanmadan
Anlayamazsın
Anlayamazsın

"dün'ün çalkantısı, yarın'ın sakin suyundan daha güvenilir. çünkü tanıdık, bildik. elini attığında orda, bazı akşamlar yatmadan önce yazdığın defterde, cebinden çıkan bir kasa fişinde ve yolda karşılaştığın tanıdık bir yüzde. geçmiş her dakikada ve saniyede. dünkü denizin her dalgası ezberimde, yarın alabora olmak da var."

Gülümsemen olmadan
Ve sana dokunmadan
Gözlerine bakmadan
Anlayamazdım

"denemediğimiz için pişman olmak da varmış. iskeleye bağlı, fırtınalardan yoksun, tatlı rüzgara tabi hayatlara ben açık denizdeyim deniz bu belli olmaz, huyunu seveyim diye sitem ederken yıllar sonra kendi ipini her tahtasına ayağının suyunu akıttığın iskeleye bağlamak da varmış. "

şimdi dinle beni küçük kedi...

2009-01-13T16:34:00.001+02:00

ömrüm uykuya hasret geçti bunca zaman.. en içten sarıldığım sevgili, yorganımın ucu. başımı koyduğum en rahat omuz, yastığım. gün içinde en çok hayalini kurduğum şey, yatağa uzanmak! omzunda gözümü kapadıklarıma itirafımdır, kayıtlara geçsin.

lisede bunalımıyla 17 saat uyuyan ÖSYM öğrenci profili, üniversitede farklı mı oldu sanki? hocadan 45 dakika sonra anca girebildiğim ya da asla kalkıp gidemediğim sabah dersleri, metrodan iner inmez yatağımla olan mesafeyi hesaplayarak yürüdüğüm o ömrümün en uzun yolu... hepsi uykuyla aramızdaki o aşkın hasret dolu kavuşmalar için çekilen çileleri!

şimdi "büyümek" benim için biraz da "uyuyamamak".. en mutsuz dönemlerimde kafamı gömdüğüm yastık şimdi sanki benden kilometrelerce uzakta! "hadi bakalım kırmızı balık, kirli sularımıza hoşgeldin, şimdi mutsuzluk, başarısızlık ve yorgunluklarınla yüzleşme vakti!" dedi ve gitti. beni koynuna aldığı bir kaç saatte ne aklımdakileri siliyor artık ne de uyumama izin veriyor düşünmeden. önce aklımda koşuşturan binbir tilkiyle yatağın yorganın beni yine içine alıp sarıp sarmalamasını bekliyorum eski günlerdeki gibi . sonra dayanamayıp beni kabullenmeyişleriyle yüzleşerek bir kenara kıvrılıp yatıyorum.

aşk bitti. elinden sanki küçük bir balık kayıp gitti, yastığımın haberi yok... şimdi ben, beni daha fazla ayakta tutsun diye içtiğim vitaminlerle aramızda bir kıvılcım çıkmasını, yeni bir aşkın yeşermesini bekliyorum.

omzunda gözümü kapadıklarım, artık hasretim size.

"Duygu, biraz duygu Bütün isteğim buydu Biraz deniz, biraz uyku Bütün isteğim buydu..."

Bodrum da fena olmaz ama...

peçete!

2009-01-08T22:52:00.001+02:00

Arkadaşlarla Alsancak'a inmek. Uzun zaman sonra hasret gidermek! Önce yemek, sonra bira. Sonra müzik. Arkadaşlardan sonra müzik en güzeli..

Müzik canlı diye belki de, belki de şarkılar güzel olduğundan, güzel güzel içmek. Başka zaman olsa her şarkının sözü o kadar anlamlı olmaz belki. Ama bu defa anlamlı, en eğlenceli şarkıdan bile seçmekte zorlanmadığım bir kaç sözcük masadaki telefonu farkettirdi defalarca. Biz içince telefondan uzak durması gereken kızlar olduk hep. Ortaokuldaydık daha, içince 4 yıllık arkadaşı bir telefona satardık. Sarhoş olunca önce telefon yasaklanırdı bize, kapıdaki Özgün'den kaçar, tuvalette klozetin kapağına oturup dakikalarca atılan mesajlara cevap beklerdik.

Dün gece kaçıp saklanacağım Özgün yoktu yanımda benim, ya da beraber mesaj atabileceğim Sırma.Masada şarkıların ezgisine kaptırmış üç dost, kelimelerin arasında dolaşan bir ben. Telefonu eline alan da ben, sonra masaya bırakan da. Telefonu elimden alanın masada kalacağını bilsem, bir metrekarelik tuvalette kokuya dayanıp dakikalarca telefona kilitlerdim kendimi. Ama her kelimede kendini bulan kadın, telefonu elimden kafama vururcasına alan kadınla aynı kadın.

Aklımdaydı tüm şarkılar, bir bir hepsini yazacaktım eve gelince buraya. Hepsinden bir parça Hande koyacaktım önünüze, birleştirmeye çalışacaktım tüm parçaları, beceremeyip bırakacaktım belki.. Olmadı. Şarkıların hepsi bir barın duvarlarında yankılanıp uzaya uçtular sonra, o bar koltuğunda kaldı Hande paramparça..

Sabah kalktığında gecenin hesabını ne Özgün'den sormak olur şimdi, ne de Sırma'dan.. Gecenin hesabı asla sorulmamak üzere bi yerlerde kaldı, sabaha kalanlar da uyanır uyanmaz kalbimizi kırdı.

Şimdi dün gece onlarca şarkının kelimeleri arasında sıkışıp kalmış o kadın, dün hiç düşmemiş gibi yürüdü bugün. Çünkü "hayat devam ediyor" ve bugün devam etmenin tek yolu sabah kalkar kalkmaz dünü "reset"lemek! Sanki bir daha bir şarkının kelimeleri arasına oturup dizini karnına çeke çeke ağlamayacakmış gibi...

"kız telefondan daha fazla kaçamayıp, uyumadan az önce kendisini içine alıp yutacak olan canavara yakalandı!"- tam bir duygu anaforu, bayılcaksınız! ~The İzmir Post

NOT: fotoğrafta elimizde tuttuğumuz peçetede istek yaptığımız şarkılar yazıyor. 1.deniz ve mehtap-dario moreno 2. arnavut kaldırımı-demet sağıroğlu 3.benim hala umudum var-mazhar alanson 4.kalbim ege'de kaldı-sezen aksu!

doğru

2009-01-04T22:07:00.001+02:00

doğru diye bir şey var.

bazen bulduğumuzda yağmur kokusu gibi içimize çektiğimiz.
bazen de bulmamak için yanlışların peşinden bile bile sürüklendiğimiz. etrafında içine düşmeden dolanıp dolanıp da gözümüze sokulduğunda görmemiş gibi yaptığımız, ve buna kendimiz dahil kağıt kalemi bile inandırdığımız.

doğrunun kendisi var, peşinden koşup da yakalamaktan korktuğum.

doğru yer var, orda olup da nerde olduğumu bilmeden geçip gittiğim.

doğru zaman var, hep yanlışlarıyla boğuştuğumu sandığım.

doğru adam var, yanımdaki sandığım, uzaktaki sandığım, tanıştığımı sandığım, hala tanışacağımı sandığım.

doğru adam var, benim doğru kadın olmamı bekleyen.

doğru kadın var, birilerinin yanında, birilerinin avucunda, birilerinin yatağında, birilerinin aklında.

doğru kadın var, doğru adamı bekleyen.

güzel kadın

2008-12-24T09:00:00.000+02:00

"güzel kadın,bir sevdanın ardından
önündeki suya kapılıp gitme arzunu
yağmurla birlikte
döksen ya toprağa."

yazmış sırma 21.09.2005'de..

"o zamandan bu zamanki handeye mi seslendin yoksa biz hala birbirinin anılarını tekerrür eden lisedeki o iki küçük kız mıyız?" diye sordum içimden önce sırma'ya. sonra o da bilsin istedim aklımdaki soruyu. cevap beklemedim.

biz hiç birbirimizin hatalarından ders almadık. birimiz hata yapınca bilmiş bilmiş konuştuk tabi, akıl verdik birbirimize. sonra verdiğimiz akılları unuttuk, aynı eşiklere takıldık yine.

birimiz yaşadı, diğerimiz öğrenmedi hiç o da yaşayana dek. 2005' teki o güzel kadın önündeki suya kapılıp gitme arzusunu dökebildi mi toprağına yağmurla birlikte? cevabını merak ettiğim soru bu değil.

2008'deki bu güzel kadın önündeki suya kapılıp gitme arzusunu dökebilir mi toprağına yağmurla birlikte?

iyi ki

2008-12-24T06:48:00.000+02:00

sizin bana en büyük borcunuz kordonda içilen bir biradır. ya da yediğimiz bir öğle yemeği. belki patates kızartmışımdır size, bir çikolata almışımdır, gazeteden bir haber okumuşumdur acı bi gülümsemeyle. bi çay ısmarlamışımdır, komik bir iki şey anlatmışımdır ya da komik duruma düşmüşümdür yanınızda. yediğim gevreğin bir lokması sizin midenize inmiştir, kentkart basmışımdır bi defa, bozukluğunuz çıkmadığında çantama uzanmıştır elim.

benimse size borcum büyük. gözümün kenarındaki kırışıklık siz beni güldürdüğünüz için orda, tutmaya çalıştığım günlüğün satırları sizin. sizinle güneşlenirken yaktım tenimi. siz doldurdunuz telefon defterimi ve sizinle dolu hatırlayınca beni gülümseten her dün.

içtiğim biralar çakırkeyif etmezdi beni yalnız içilseydi, saklamazdım cüzdanımda konser biletlerini; diğeri sizin olmasaydı.

sayabilirdim belki bana kazandırdığınız herşeyi bir nefeste hiç takılmadan; bu kadar çok olmasaydı.

iyi ki.

2008-12-07T16:45:00.001+02:00

"ıssız" bi adam sevmedim hiç. onların rengarenk kişilikleri içinde, bir solukta zevkle yürüyen sohbetleri, ani verilen kararları ardından düştüğü ıssızlığa dokunmayı sevdim. dokunduğum ıssızlığı dağıtmayı sevdim. dağıttığım ıssızlığın yerine yerleşmeyi sevdim. o ıssızlığa kendini kaptıranları değil, o ıssızlığa benimle bir direnenleri sevdim. bana göre o sevdiklerim "ıssız" değil, "bensiz" diler.. işte ben o "bensiz"liğe kendimi koydum. kimi zaman doldurdum, kimi zaman yetmedim eksik kaldım. ses oldum, bazen de gürültü; tek oldum, bazen de kalabalık; ıs oldum; "ıssız" olmadım hiç. ıssızlığı bozmaya geldim.

2008-01-22T02:42:00.001+02:00

"... ve kulkedisi kacarken, papucu ayagindan firladi. ertesi gun prens
ayagi bu papuca sigacak genc kizi aramaya koyuldu. ulkenin tum kizlari,
prens tarafindan begenilmek icin, ayaklarini daha ufak hale nasil
getireceklerinin cabasina giristiler.
iste o gun bu gundur kadinlar, ayaklarini, erkekler tarafindan belirlenmis
kaliplara sikistirmaya calisir, boyle yaparak erkegin "prensesi" olacagini
dusler dururlar.
zaman gectikce topallamasinin , kendini depresif hissetmesinin sebeplerini
surekli kendi eksikliklerinde arayarak.. ve papucun ne denli gecerli
oldugunu hic dusunmeden..
erkekler ise ellerindeki "ayakkabiya" (veya duslerindeki kaliba) "ayagini"
(kendini) sikistiracak kadini arar; "ayagi sikismis" bir kadinin ne denli
gercek, ne kadar huzurlu, mutlu olup, mutlu edebilecegini dusunmeden...
ve...
ve birlikte yalinayak yasayabilmenin ozgur keyfinden habersizce..."

Kız ayakkabılarına baktı. Kocaman ayaklarını sokuşturduğu minicik ayakkabılara… ve küçücük ayağında tutmak için parmaklarını kıvırdığı kocaman ayakkabılara…

Bir an önce bitsin diye koşmaya çalışarak, dayanamayıp durup soluklanarak yürüdüğü; hatıra adına acıdan başka bir şey hatırlamadığı sokakları düşündü. Başının üzerindeki göğe gözlerini değdiremeden yürüdüğü yolları…

Pırıl pırıl ayakkabıları gülümseyerek ayağına uzatan o yakışıklı, o iyi kalpli; kalıplarına ayaklarını sığdırmak için peşlerinden koştuğu o kibirli, o vurdumduymaz adamları hatırladı.

O cam kavanozlara sıkıştırdığı ruhunu özgür bırakmak için, ayakkabılarını çıkardı.

Toprağa bastı. Ve çimene. Ve suya. Ve çamura . Ve kuma. Ayaklarını serin suların içinde gezdirdi.

“cebinde kalıplar taşımayan yalınayak bir adama yalınayak gitmek” için kız ayakkabılarını çıkarıp yutması için göğe fırlattı.

Kız yalınayak kaldı.

Yalınayak.

2007-08-16T15:30:00.001+03:00

Küçük Kız Çocuğu

Birgün sende anlayacaksın..
Kalabalıklardan kaçıp,
Dizlerini karnına kadar çekip ağlayacaksın!
İşte o an özleyeceksin..
Eski sevgilini değil,
Pili bitmiş oyuncak ayını..
Yanından ayırmadığın saflığını..
Sen de birgün anlayacaksın
Dizlerini karnına kadar çekip,
Çocukluğuna ağlayacaksın..
O küçük kız çocuğu değilsin artık..
Tel sarar kızıma tel sarar diyen babana
Benzemeyecek bazı erkeklerin gözleri
Ve özleyeceksin kendini
O küçük kız çocuğu değilsin artık..
Ama birgün sende anlayacaksın
Kenarları dantelli elbisesiyle
Saçlarını özene bezene
Yanlara ördüğün bez bebeğini
Nereye koyduğunu
Hatırlaman gerektiğini...

ceyhun yılmaz

ne zaman başlar ayrılıklar

2007-08-02T15:57:00.001+03:00

"bırakmak" bana göre değil.
bu yüzden bırakanlara hayretle bakışım..

kimi sevmediği için bıraktı beni,
kimiyse sevdiği için aslında.

bırakıp gidenleri farkettirmeden tutmaya çalışıyorum hala.
eteğinin ucundan , atkısının saçağından belli etmeden; saçından bir tutam doluyorum parmaklarımın arasına asılmadan.

bu yüzden aslında hiç biri gerçekten bırakamadı beni.

bir kahkahada, bir gözyaşında, bir sinema seansında, bir adisyonda, bir bira etiketinde, bir deniz kokusunda, bir tutam çimende sıkışıp kaldılar.

gidemeyecekler asla ben bırakmadıkça...

ama ben de yoruluyorum bazen....

"her geçen gün bir parça daha
aldı götürdü bizden
aynı kalmıyordu hiç bir şey
değişiyordu kendiliğinden
artık çözülmüştü ellerimiz
artık bölünmüştü yüreğimiz
birimiz söylemeliydi bunu
ötekini incitmeden"

adı gün

2007-06-13T22:16:00.000+03:00

"bir damla su olmuşum, koskoca okyanusa kafa tutmuşum"

imza

day sunrise

h-ö-s-b-ö-s-a

2007-06-10T19:50:00.000+03:00

aslında biz 7 kişiyiz.
7 küçük kız çocuğu..
3 kişiydiler önce.
şanslıydılar, ilk gün en ön sıralara arka arkaya oturdular. bu yüzden biz bütün sınıf, önce onların isimlerini öğrendik. özge. özgün. berfu.
sonra ben geldim.
hande.
hiç düşünmeden 10 erkek ismi bulabildiğimiz, tarihten kimin bizi ne kadar sevdiğini kestirebildiğimiz, küsmenin en fazla 1 tenefüs sürdüğü zamanlarda tanıştık.
sonra aramıza saçları adı gibi olmayan çekik gözlü bi kız geldi; sırma.
sonra biz bir kaç yıl "yakışıklı çocuklar" sevdik, "güzel kıyafetler" giydik, "korku filmleri" izledik, dedikodular yaptık, ağladık zaman zaman, çoğunlukla güldük beraberken...
sonra bi gün okula 2 yeni kız geldi.
aslı. selin.
sevmedik önce onları biz. yeniydiler bi kere, yeni şeyler kolay sevilmez ki.hem ikisi de özel okuldan gelmiş!zengin çocukları!biz burda zenginleri sevmeyiz.
biri öğretmenin kızıydı zaten, torpilli şey!kayırırlar şimdi bunu!
diğeri de çok konuşkan sanki. öff öğretmen de yanımıza oturttu bunu ne konuşulur ki şimdi bununla?
sonra nasıl oldu anlamadık, bir yolunu bulup sızdılar içimize. içten yıkmaya çalışacaklar bunlar bizi kızlar, meydan bırakmayın sarılın birbirinize!
biz birbirimize sarılalım derken bir baktık ki onlara da sarılmışız, "biz" olmuş onlar da...
sonra biz yine 7 kız çocuğu "yakışıklı çocuklar" sevdik, "güzel kıyafetler" giydik, "korku filmleri" izledik, dedikodular yaptık, ağladık zaman zaman, çoğunlukla güldük beraberken...
düştük dizimiz kanadı, düştük canımız acıdı, düştük kalbimiz kırıldı; içimizden birileri dimdik bastı yere hep, düşeni kaldırdı.
kalemimizi kaybettik, sevdiklerimizi kaybettik, kendimizi kaybettik, günlerimizi kaybettik, yolumuzu kaybettik bazen; içimizden birileri soğukkanlılığını korudu hep, kaybedenle bir aradı.
adını unuttuk yanımızdakinin, yaşadıklarımızı unuttuk,nasıl sevdik ve nasıl sevildik unuttuk, yaralarımızı unuttuk, birbirimizi unuttuk bazen; içimizden birileri mıh gibi tuttu aklında hep, unuttuklarımızı hatırlattı.
şıkları karıştırdık, kafalarımızı karıştırdık, doğruyla yanlışı karıştırdık, votkayla rakıyı karıştırdık; içimizden birileri aydınlıktı hep, yol gösterdi.
biz sabahları konuştuk, öğlenleri konuştuk, geceleri konuştuk; sıkılmadık hiç. bitmedi anlatacaklarımız. yarım kaldı her seferinde, a'yı anlatırken c'yi düşünmekten b'yi anlatmayı unuttuk hep.
insanlar geçti hayatlarımızdan, ağlattılar bizi ya da güldürdüler. ne yaptılarsa yaptılar; biz onları bir gece yarısı bir şişe şarap, biraz çerez ve dudağımızın kenarında buruk da olsa bir gülümsemeyle hatırladık.
aslında biz 7 kişiyiz.
7 küçük kız çocuğu...
bara girerken kimlik sormadıklarına, oy kullanacağımıza, kimimizin cüzdanında pırıl pırıl duran ehliyetlerine, kimliğimizin kıyısına ilişmiş doğum tarihimize, üniversiteli olduğumuza bakmayın, çocukların bize abla dediğine, yemek yapmayı öğrendiğimize, dizlerimizin kabuk kabuk yara olmadığına, her kağıda yeni bir imza denemesi yapamadığımıza, öğretmenimizin velimizin adını bilmemesine, öğrenci kartını unuttuğumuzda tam basmak zorunda olduğumuza bakmayın. aldanırsınız.
7 küçük kız çocuğuyuz biz.
nerede olursak olalım, birbirine sımsıkı sarılmış 7 küçük kız çocuğuyuz, büyüdükçe birbirine daha çok ihtiyacı olan...

başlarken...

2007-06-10T18:33:00.002+03:00

herkesin var...

kıskandım evet.

anlaşılmaz diye korktuğumdan anlatmaktan çekindiğim, anlatacak adam bulamadığım, anlatacak halimin olmadığı olmuştur.

şimdi yazamadığım günlüklerin, tutamadığım kalemlerin, karalayamadığım sayfaların acısını çıkarabilirsem eğer; anlatabilirsem ve anladığınızı düşünerek yazmaya devam edebilirsem ne güzel olur!